Intro
’s Morgens om een uur of acht worden we wakker in ons tentje. De zon schijnt al, maar als we buitenpiepen zijn er toch heel wat donkere wolken te zien. De weersvoorspelling klopt: wisselvallig vandaag met af en toe buien.
Heen en terug
We hebben de luxe dat we in Kemmel kampeerden. Zo staan we 's morgens meteen op het startpunt van deze wandeling.
Terugkeren deden we vanuit Wijtschate waar rond halfvijf een belbus ons oppikte voor een ritje naar Ieper. Vanuit Ieper ging het per trein verder.
De wandeling
Terwijl we rustig de tijd nemen om ons te douchen, enkele croissants te kopen bij de mobiele bakker die de camping bezoekt, en in het cafetaria koffie te drinken … beginnen de eerste druppels al te vallen. We hopen dat het bij dat ene vlaagje blijft en dat de tent alsnog terug kan opdrogen vooraleer op te breken. Dat lukt, maar dat maakt dat het toch weeral 11 uur is vooraleer we volledig gepakt terug op stap kunnen.
Mooi meegenomen is dat we met dit traject meteen ook een stukje GR 128 afstappen. Vanaf Kemmel tot aan de ingang van het domein Palingbeek valt deze Vlaanderenroute samen met de GR 5A.
Het eerste deel van de wandeling voert ons naar Wulvergem. De temperatuur is goed, er staat een licht windje, en het blijft droog ondanks dreigende luchten. Meer moet dat niet zijn om de rugzakken beter draagbaar dan gisteren te maken. Het feit dat er geen hellingen à la Kemmelberg of Rodeberg genomen moeten worden zal er ook wel aan helpen.
Net voor we Wulvergem binnenstappen passeren we een wei met een kleine dierentuinverzameling: reeën, geitjes, kippen … en zelfs een koppel heuse kangoeroes. De moeder heeft een (niet meer zo) kleintje in de buidel. Op het ogenblik dat we dit tafereeltje willen op de foto vastleggen, buigt de moeder zich en begint rustig gras te grazen. De kleine is daarmee verdwenen en wat we ook proberen, het beest richt zich niet meer op zolang ik het fototoestel klaar houdt. Uiteindelijk moet de kleine het toch wat te benauwd vinden in die laag-bij-de-grondse houding, en plots komt hij (of zij) opzij piepen. Mijn eerste kangoeroe-met-jong foto is een feit! Nu kan ik die reis naar de Australische outback weer wat uitstellen.
(klik op de foto voor de volledige reeks op Picasa)
In Wulvergem is het tijd voor een soepeke, en dan gaat het weer verder.
Het weer beslist dat het ons genoeg ontzien heeft, en trakteert ons vanaf nu op stevige plensbuien. Gewapend met onze regenjassen en de hoezen over de rugzakken tsjokken we verder naar de Spanbroekmolenput. Voor iemand die het verleden van de streek niet kent moet het eigenaardig lijken boven op een heuvel een mooi rond meer met een diameter van 125 m. aan te treffen. In werkelijkheid is deze idyllische plaats (compleet met honderden waterlelies) het resultaat van een verschrikkelijke ontploffing. Vanaf 1916 groeven de Britten meer dan 20 mijngangen om verschillende Duitse stellingen te ondermijnen met duizenden kilo’s springstof. Dat was ook het geval onder de heuvel waar we ons nu bevinden. De Duitsers hadden de toenmalige Spanbroekmolen en de gelijknamige herberg ingenomen en controleerden van hieruit de omliggende streek. Op 17 juni 1917 brachten de Britten alles tot ontploffing, waarbij de streek meteen herschapen werd in een maanlandschap van enorme kraters. Molen, herberg, heuveltop en Duitsers werden in enkele seconden vervangen door de Spanbroekmolenput. Naderhand werd de plaats ingericht als een oorlogsmonument en heet het meer ‘Pool of Peace’.
Op onze verdere tocht passeren we nog 2 van dergelijke kraters. Eéntje ligt midden een weide, een ander is nu ingericht als forellenvijver. Samen met de her en der verspreid liggende soldatenkerkhoven moet je bijna blind zijn of totaal ongevoelig om niet even stil te staan bij het onnoemelijk leed dat hier zoveel jonge mensen aangedaan werd.
Het laatste gedeelte van de wandeling moet ons nu langs een wijde bocht om het Wijtschatebos tot in het gelijknamige dorp brengen. Ondertussen is het echter terug hard beginnen regenen, en het ziet er niet naar uit dat het gauw zal ophouden. We beslissen daarom een kortere weg te nemen en door het Wijtschatebos te stappen. Daardoor ontdekken we onverwachts ook nog een Duitse mijnschacht en een vleermuizentunnel.
De Duitsers blijken goed op de hoogte geweest te zijn van de Britse mijntunnel werkzaamheden. Op de plaatsen waar ze vermoedden dat tunnels gegraven werden, groeven ze op hun beurt verticale mijnschachten in de hoop de Britse tunnels te vinden en die op hun beurt op te blazen. Ze probeerden zelfs op dezelfde manier de Britse stellingen te ondermijnen. Het feit dat de Britten over het algemeen op lager gelegen plaatsen zaten bemoeilijkte echter hun tunnelwerken. De schachten moesten dan ook gestut worden met betonwanden. Dergelijke schacht is nog bewaard gebleven in het Wijtschatebos.
Iets verder in het bos stootten we op een bunkertunnel die nu omgevormd is tot vleermuizenhol.
Onze poging om door het bos een kortere weg te vinden bewijst eens te meer dat de GR routes niet zomaar lukraak uitgestippeld zijn. Bleek dat de meeste paden afgesloten waren of doodliepen op weides met prikkeldraad. Dat verklaart waarom het GR 5A traject in een wijde boog omheen dit historisch interessante Wijtschatebos loopt. Zelf zijn we slechts met veel moeite en via dwars-door-het-bos trappelen in Wijtschate geraakt … niet echt katholiek en verantwoord, maar we beloven ons leven te beteren.
In Wijtschate liep onze tweedaagse ‘trektocht’ ten einde.
Ik weet niet of we vlug terug in de verleiding zullen komen om er nog eens met pak en zak op uit te trekken. Gelukkig zijn er op de twee ons nog resterende GR 5A stukken geen campings te bespeuren. We hoeven ons de vraag dus voorlopig niet meer te stellen.
| < Vorige | Volgende > |
|---|
