Lumaj wandelt

Intro

Gisteren vertrokken we voor onze laatste etappe op de GR 5A. Er was een erg wisselvallige dag voorspeld, maar uiteindelijk hielden we het - niettegenstaande soms dreigende en donkere luchten – helemaal droog.

Heen en terug

Het duurde terug ruim 3 uren voor we op ons aansluitingspunt op de weg Geluwe – Wervik (N 515) stonden. Van die reistijd was bijna de helft wachttijd.
De terugreis verliep wat vlotter. Aalbeke ligt op een goeie 10 minuten busrit van Kortrijk, en vandaar gaat een trein naar Antwerpen: 2 uren.

De wandeling

Bij deze laatste etappe hadden we ons niet veel voorgesteld, en dat klopte ook. Buiten enkele landschapspareltjes gaat de tocht door een druk bevolkte en geïndustrialiseerde streek. Maar als je een project als de GR 5A wil ondernemen moet je nu eenmaal ook aanvaarden dat het in Vlaanderen onmogelijk is continu door mooie en ongerepte landschappen te wandelen.

Kort na de start kruisen we de weg Pecq – Armentières (N 58). Een weg kruisen stelt op zich niets voor, maar als je de huidige politieke situatie bekijkt, dan moet je bij deze weg toch eventjes stilstaan. Hij is het resultaat van een typisch Belgische koehandel in 1963. Toen werd onze taalgrens vastgelegd, en daarbij werden een 5-tal Westvlaamse (maar overwegend franstalige) gemeenten losgemaakt van de provincie en bij Henegouwen gevoegd. Omdat deze gemeenten echter niet aan Henegouwen grensden moest er een speciale weg gebouwd worden die de verbinding met Wallonië zou verzekeren: de weg Pecq – Armentières (klinkt het idee bekend?). Het is dit soort ‘compromis-constructies’ dat er over een periode van ruim 40 jaren voor gezorgd heeft dat anno 2008 ons Belgiekske zich compleet vast-gecompromisseerd heeft. Niemand ziet nog hoe het Belgische kluwen kan ontward worden en werkbaar kan blijven. Met dank aan het beroemde compromismodel dat Verhofstad zelfs in het buitenland ging promoten …

We stappen verder en kruisen de spoorweg Kortrijk – Poperinge. Na ongeveer 5 km. staan we bij de Leie. De rivier vormt hier de grens met Frankrijk. Aan de vele oude en vervallen industriële gebouwen te zien moet de streek vroeger (industrieel) gefloreerd hebben. Aan de overkant werd zo’n nieuwe industriële wijk zelfs ‘Le Nouveau Monde’ gedoopt. Vandaag levert dat echter alleen maar cynische beelden op.

(klik op de foto voor de volledige reeks op Picasa)

Het gaat nu langs de Leie naar Menen. Ter hoogte van een uitgestrekt metaalrecyclage bedrijf verlaten we de rivier en staan we plots aan een oude afgesloten rivierarm, het gevolg van de rechttrekking van de Leie. Men is er zowaar in geslaagd hier een idyllisch plekje van te maken.
In Menen zelf houden we halt bij het Schippershof. Deze oude herberg werd gerestaureerd en omvat naast een taverne met terras ook het stedelijk museum en de toeristische dienst.

We steken de Leie over en wandelen nu enkele kilometers langs de rivier weg van Menen. Zoals de meeste jaagpaden is ook dit een autovrije weg en kunnen we genieten van rust en stilte langs het water.

Voor Lauwe verlaten we de Leie en gaat het naar het LAR internationaal transportcentrum. Eerst passeren we echter nog langs het Samijnsbos, een zeldzaam landschapspareltje in deze drukke streek.
LAR staat voor Lauwe – Aalbeke – Rekkem. Dit centrum voor goederen expeditie en overslag heeft alles te maken met de grensovergang in Rekkem. Op deze zondag beperkt de bedrijvigheid zich tot talrijke geparkeerde vrachtwagens met dichtgeschoven gordijntjes en uitslapende truckers.

Via een brug steken we de E17 over en nog wat verder stappen we onder de spoorweg Kortrijk – Moeskroen door. Er volgt nog een mooi wandelpad dat ons naar de rand van Aalbeke brengt en uiteindelijk op de Moeskroense Steenweg (N 43) waar onze wandeletappe eindigt.

Nog een paar honderd meter langs de steenweg, en we staan aan de kerk van Aalbeke.
Onze GR 5A zit er op ! De Wandelronde van Vlaanderen is rond !