Lumaj wandelt

Intro:

Onze GR 512 route schiet goed op. Za. 31/10/2009 hebben we er nog maar eens een ferme lap op gegeven. Dit keer ging het door het Pajottenland tot helemaal in Oost-Vlaanderen.
Het was een mooie wandeling door het glooiende en soms erg wijdse Pajottenland. Verschillende dorpen met onmogelijke namen zoals Sint-Laureins-Berchem, Onze-Lieve-Vrouw-Lombeek en Sint-Kwintens-Lennik passeerden de revue. Het ontbrak ook niet aan bijzondere bezienswaardigheden zoals het Kasteel van Gaasbeek en het Neigembos.
Enige minpunt van deze trip is het grote aantal asfaltkilometers.

Het Pajottenland?
Is dat niet ergens bij Brussel? Schijnt nog redelijk landelijk te zijn? Bier, Brabantse trekpaarden, pensenkermissen? En ligt het Kasteel van Gaasbeek daar ook niet ergens?
Dat is ongeveer wat de gemiddelde Vlaming zich over deze streek voor de geest kan halen. En dat is ook wat de toeristische brochures ons graag inpompen. Maar veel meer dan folklore is het toch niet meer. De gezellige dorpen van weleer zijn al serieus omgeven door uitwaaierende villawijken. Onverharde wandelwegen worden schaars, en de talrijke typische dorpscafés verdwijnen in sneltreinvaart bij gebrek aan klanten. Het Pajottenland is hard bezig te verworden tot Vlaamse eenheidsworst. Het enige wat echt overblijft is het mooie glooiende landschap, en dat zal nog zo vlug niet veranderen.

Klik op de foto voor meer foto's op Picasa

Heen en terug:

We treinden naar Brussel-Zuid en namen daar bus 170 richting Halle. De busrit tot aan de kerk van Sint-Pieters-Leeuw duurt ongeveer een halfuur.

Het eindpunt van deze wandeling ligt op de drukke weg Ninove - Halle (N28) in het gehucht Neep dat hoort bij het wat verdergelegen Neigem.
We namen bus 153 richting Ninove en stapten een paar minuutjes later uit in Meerbeek bij het kruispunt met de N8. Daar stapten we over op bus 128 die ons naar Brussel centrum bracht. Reken ruim 45 min. voor deze laatste rit.

De wandeling:

De GR 512 laat je de streek zo goed en zo kwaad als het kan ontdekken. Het parcours is op zijn best als tussen de opeenvolgende dorpen de volle wijdsheid van het glooiende landschap zich openvouwt. Op een heldere dag moet dat schitterende foto's kunnen opleveren.
Onze wandeldag was jammer genoeg overwegend zwaarbewolkt, en de vertenevels hulden de einders van 's morgens tot 's avonds in een onduidelijke waas. Maar ook dat heeft zijn charmes. Bovendien hielden we het droog, en dat is al heel wat in deze herfsttijden.

Er zit genoeg afwisseling in de tocht. De mooie landbouwstukken worden afgewisseld met de doortocht van verschillende dorpen. Alleen al de namen maken ze de moeite waard: Sint-Laureins-Berchem, Gaasbeek, Sint-Kwintens-Lennik, Sint-Martens-Lennik, Onze-Lieve-Vrouw-Lombeek, Neigem, ...
Er zitten ook prachtige onverharde paden in het traject, alhoewel ze al te vaak afgewisseld worden met even lange stukken asfalt.

Het Kasteel van Gaasbeek en het dorp Gaasbeek zelf zijn beslist de moeite waard.
Evenzeer een verrassing in deze streek (maar dan ben je al Oost-Vlaanderen ingelopen) is het Neigembos. Het is het laatste overblijvende stuk Kolenwoud dat we op de GR 512 tegenkomen. Wat ons betreft is het echter het meest indrukwekkende stuk van dat oerbos dat we tot nu toe doorwandelden. Een echte aanrader.

Wat ons bijzonder opviel tijdens deze wandeling is hoe het moderne tuinieren geëvolueerd is tot een luidruchtige gemotoriseerde bezigheid.
Telkens we een dorp naderden werden we verwelkomd door allerlei lawaai, afkomstig van grasmaaiers, heggetrimmers, bladeren-blazers, kettingzagen en hakselaars. Tuinieren lijkt ons een bij uitstek rustgevende activiteit die tegelijkertijd ook nog wat fysieke beweging oplevert. Maar die opvatting zal wel compleet voorbijgestreefd zijn zeker? Rustgevend lijkt dat lawaai ons alleszins niet, en wat fysieke beweging betreft ... al die toestellen zijn er op gericht die tot een minimum te beperken. Wie uiteraard niets tegen dat moderne tuinieren heeft, dat zijn de tuincentra zelf, de ziekenkassen, de sport / fitnessclubs, en de medische sector. Tuincentra verkopen veel liever een blaastoestel dan een simpele hark. Ziekenkassen kunnen leden werven met tegemoetkomingen voor lidmaatschap van sport- en fitnessclubs, en de medische sector ziet maar al te graag al die inactief geworden lichamen in dure en langlopende therapiën belanden.

Maar dat alles heeft niets te maken met het Pajottenland ... Wandel erdoor via de GR 512 en je hoeft die dag alleszins niet te klagen over een gebrek aan gezonde lichaamsbeweging. Of hark die bladeren bij mekaar en geniet van de rust en het beetje beweging dat je dat oplevert.