Lumaj wandelt

Intro:

Een wandeling op de GR 512 die erg veel gelijkenis toont met onze vorige etappe op dit zelfde GR 512 traject.
De vorige etappe verkende het Meerdaalwoud, nu ging het door het Zoniënwoud. Meteen konden we de 2 grootste bosgebieden van Vlaanderen met elkaar vergelijken.
Voor ons wint het Meerdaalwoud de vergelijking. Minder lawaai, minder verkeerswegen, meer verscheidenheid in flora ... Het Zoniënwoud ligt duidelijk veel te dicht bij onze nationale hoofdstad en ondervindt daar duidelijk de nadelen van. Toch blijft het nog altijd een indrukwekkend stuk bos. Nergens in Vlaanderen hebben we tot nu toe 15 km. door bosgebied kunnen stappen. Het grootste bos dat we bezitten doet grote inspanningen om zichzelf in stand te houden en zich niet meer te laten wegdringen door de urbanisatiedruk.
Maak de vergelijking zelf, en laat ons weten wat je ervan denkt.

18/10/2009, een belangrijke dag voor Antwerpen. Om 8 uur stonden we klaar om pestkop Lange Wapper te helpen wegstemmen.
Hopelijk is de 'neen' uitslag een aanzet om zowel tunnel als brug een tijdje te laten rusten en een paar ernstige vragen te plaatsen bij ons mobiliteitsprobleem ... in plaats van onverantwoord te beslissen er maar weer eens de zoveelste peperdure pleister op te leggen. De eerste uitspraken van onze moedige politici na het bekend worden van de uitslag laten er echter nu al weinig twijfel over bestaan dat men de uitslag van het referendum liefst zo vlug mogelijk onder de mat zal vegen. Onbegrijpelijk hoe politici voortdurend durven herhalen dat de kiezer beslist, terwijl ze altijd opnieuw het tegendeel bewijzen.

We hadden in alle geval geen zin om een ganse dag het geleuter van allerlei politici en experts te moeten aanhoren en voegden de daad bij het woord om de trein op te stappen naar Leuven. De volgende etappe op de GR 512 zou ons door het Zoniënwoud voeren, en een groot bos leek ons de ideale ontsnappingsplek. Toch zouden we zelfs ook daar niet kunnen ontkomen aan tunnels, verkeerswegen en koning auto.

Heen en terug:

We namen een weekendticket met heenreis naar Leuven en terugreis vanuit Holleken. De loketbediende keek even raar maar vond de naam al vlug op zijn computerscherm. 8,2 Euro, daarvoor doe je het niet met de auto. Je kunt die auto trouwens niet tegelijk op 2 verschillende plaatsen parkeren. Wil je die toch van stal halen, neem dan een fiets mee.
In Leuven moesten we nog bus 395 op, richting Groenendaal. De rit verliep vlot - 25 min. -, maar het was dan ook een rustige zondag.
Holleken is een piepklein stationnetje op grondgebied Linkebeek. Er passeert om het uur een stoptrein naar Brussel. 15 min. en je staat in Brussel-Zuid waar we de IC Brussel - Amsterdam konden opstappen. Nog een halfuur later sta je terug in Antwerpen-Centraal.

De wandeling:

Klik op de foto voor meer foto's op Picasa

In Huldenberg zijn we nog 5 à 6 km. verwijderd van het Zoniënwoud. We stappen door een open glooiende landbouwstreek naar Duisburg, een deelgemeente van Tervuren. Het eigenaardig geconstrueerde kerkje steekt mooi af tegen de horizon. Hier en daar passeer je nog wat druivenserres, een herinnering aan wat ooit symbool stond voor de faam van deze streek.
De laatste weken liggen veel velden er geel bij. Als stadsmensen kenden we alleen maar koolzaad als geel bloeiend gewas. Tot we onlangs ergens vernamen dat koolzaad in het voorjaar bloeit. Wat we in het najaar bij ons zien is niet koolzaad, maar 'gele mosterd'. Het is een gewas van dezelfde familie als koolzaad, maar het wordt vooral op geoogste maisvelden uitgezaaid om zowel de kale grond vast te houden als het stikstof dat niet door de mais opgenomen wordt. Door het later terug in de grond te ploegen is het ook bemesting. De gele velden zijn alleszins een frisse kleurrijke aanwinst voor het landschap.

Tijdens de tocht komen we in aanraking met verschillende andere GR routes.
Het begint al meteen bij de start in Huldenberg. De GR 579 Brussel - Luik komt ons hier voor een groot deel van deze wandeling gezelschap houden.
Maar we zien ook de nieuwe streek GR Dijleland en kruisen ergens in het Zoniënwoud de GR 126 Brussel - Semoisvallei. Het zijn stuk voor stuk interessante wandeltrajecten die ons doen beseffen dat we nog lange jaren kunnen blijven rondstappen in ons kleine landje. Jammer dat we het niet allemaal tegelijk kunnen.

Tijdens de aanloop naar het Zoniënwoud valt ons een minder aangename kant van deze streek op. We blijken onder één van de vertrekroutes van Zaventem te lopen. Om de paar minuten vullen opstijgende vliegtuigen de lucht met het lawaai van hun op volle kracht draaiende motoren. Voeg daar nog het gehuil bij van stoere trial motoren die hun individuele vrijheid hier op een zondag in alle 'rust' menen te moeten uitleven ...

Na een uur stappen we het Zoniënwoud binnen. Het is een mooie herstzondag en er zijn heel wat wandelaars op stap. Prettig neveneffect van een ideaal wandelgebied buiten de hoofdstad: je hoort allerlei talen passeren. Leuke bezigheid: probeer eens tegen iedereen 'goeiendag' te zeggen. Enkele veralgemenende vaststellingen. Jongeren bekijken je alsof ze het horen donderen in Keulen. Die zijn dat duidelijk allang afgeleerd. Vlamingen zeggen zelf dikwijls spontaan goeiendag, of antwoorden vlotjes. Franstaligen antwoorden heel wat minder. Als ze antwoorden is het met 'bonjour' en een enkele keer met 'bonjour, goedendag'. Nederlanders begroeten ook vlotjes. Andere gehoorde talen: Engels en Arabisch, maar weinig of geen begroetingsreacties. Een jogger die net een helling opgezwoegd kwam hebben we vergeven dat hij niet antwoordde. Je wil niet iemands dood op je geweten ...

Het eerste gedeelte van het bos is gekend als het Kapucijnenbos. Het grenst aan Tervuren en was midden 19de eeuw volledig verdwenen en ingenomen door landbouwgronden. Het werd toen perceel voor perceel opgekocht door Leopold II en terug bebost. Begin 20ste eeuw werd het middels de Koninklijke Schenking aan de Belgische staat geschonken. Handig, want sindsdoen wordt het door ons betaald, terwijl het beheer in handen blijft van de koninklijke entourage. De GR topogids put zich uit in eerbiedige dankbetuigingen voor de uitzonderlijke toestemming om zijn GR traject 'discreet' bewegwijzerd door dit gebied te mogen leiden. Eigenaardig als je bedenkt dat net dit soort organisaties enthousiast vlotte doorgang zou moeten verlenen aan de 'geliefde onderdanen'. Vlot is het wel. Een mooi onderhouden geelachtig pad (de Koninklijke Wandeling) kronkelt door een net bos en leidt naar het Geografisch Arboretum van Tervuren. Een vreemd zicht, maar tegelijkertijd een unieke gelegenheid om een uit allerlei uitheemse boomsoorten samengesteld bos tegen te komen.

Bij de Vlaktedreef kom je bij een autoparking die meteen verklaart waarom zoveel wandelaars diep het bos kunnen indringen.
Vanaf hier verandert het kunstmatige bosuitzicht in een meer natuurlijke omgeving. Het beroemde 'kathedraal' effect van het grootse beukenbos kom je op verschillende plaatsen tegen. Je merkt echter ook de inspanningen om meer variatie in het bomenbestand te brengen. Het gaat duidelijk de goede weg op met het Zoniënbos.
Over wegen gesproken. Via een tunneltje kruisen we de eerst de E411 (Brussel - Namen - Luxemburg), dan de Steenweg op Waterloo (R 0), de Terhulpense Steenweg (N 275), een spoorweg, vervolgens nog de Harrasdreef, om dan tenslotte na 15 km. uit te komen op de drukke Waterloose Steenweg (N 5). Dat is het grote verschil met het Meerdaalwoud onder Leuven. De vele verkeersaders die het bos doorkruisen maken dat je maar af en toe van de echte bosgeluiden kunt genieten. Meestal duikt in de verte ergens autogeraas op en stap je op een autoweg af. Dat neemt echter niet weg dat je nergens anders in Vlaanderen nog zo lang door bosgebied kunt stappen. Alleen dat al maakt de doortocht van het Zoniënwoud over de GR 512 een etappe die op niemands wandelpalmares zou mogen ontbreken.

Eenmaal je de Waterloose Steenweg probeert over te steken besef je onmiddellijk wat drukte is. Het bos houdt op en je staat op het grondgebied van Sint-Genesius-Rode. Het gaat nu even door een straat met wat oudere villa's en dan loop je plots weer door een vergeten stukje bos. Een mooie illustratie van wat er gebeurt als je bos in privéhanden laat. Er blijft een smal pad over tussen 2 groene draadafsluitingen. Het voelt eng en onwelkom. Gelukkig duurt dit enge stukje maar een paar honderd meter en staan we wat verder volop terug in de open velden. Een groot contrast na meer dan 3 uren door bos gelopen te hebben.

Al vlug komen we bij de eerste huizen van Holleken, een wijk die hoort bij Linkebeek.
Aan de brug over de spoorweg houdt voor ons deze GR 512 etappe op. We stappen nog even rechts langs de spoorweg en komen bij het NMBS stationnetje van Holleken. De trein hangt er vervaarlijk scheef, maar op één of andere manier lijkt dat mooi te passen bij het beeld van dit vergeten uithoekje.