Lumaj wandelt

Intro

We wijken even af van de GR5A en pakken de E2 verbinding Bazel – Deurne aan.
Dit is een traject van bijna 25 km door hoofdzakelijk stedelijk gebied. Omdat we er een beetje met gemengde gevoelens aan beginnen, beslisten we het in 2 etappes (9 en 10/4/2008) te doen. We wonen tenslotte in Antwerpen, de verplaatsing vormt dus niet echt een probleem.

Voor wie E2 klinkt alsof het hier over een voedingsadditief gaat: de E2 is de transeuropese wandelweg die Schotland met de Franse Riviera verbindt. Meer info vind je hier.
Het stuk dat we hier beschrijven is opgenomen in de topogids GR5A Zuid als Verbinding GR / E2.

Heen en terug

De plaats waar de E2 afsplitst van de GR5A is niet rechtstreeks met openbaar vervoer te bereiken. Daarom begeven we ons eerst naar Bazel (metro tram 2 naar Linkeroever, bus 95 of 93 naar Sint-Niklaas). Bazel is de moeite waard om te bezoeken (zie onze wandeling Temse – Antwerpen), maar in de week, op een vroeg ochtenduur is het er nog erg stilletjes.
In Bazel zoeken we terug aansluiting op de GR5A en volgen die een stuk terug richting Rupelmonde (ongeveer 1,7 km). De plaats waar de splitsing met de E2 zich bevindt is makkelijk te vinden met het kaartje in de topogids. Terplaatse staat dat echter niet aangegeven, zodat je toch echt wel op de topogids aangewezen bent. Dat geldt trouwens ook voor het verdere verloop van de wandeling. In stedelijk gebied dreigen de roodwitte GR-tekens nogal eens te verdwijnen of bedekt te worden door allerhande belangrijker aanduidingen.

Tram 4 brengt je van het Kielpark in één ruk helemaal tot in het centrum van Antwerpen (Groenplaats).

De wandeling

Eenmaal de aansluiting gevonden gaat het richting Schelde. We lopen tussen de Bazelse en Rupelmondse Polders door, gebieden die lager liggen dan de Schelde zelf, en nu volop voorbereid worden op hun rol als overstromingsgebied. Aan vogels geen gebrek hier. Een reiger houdt ons een hele tijd gezelschap. Of hij ons gezelschap erg op prijs stelt valt te betwijfelen: telkens we dichterbij gestapt komen, opent hij de vleugels en wiekt met lome maar majestueze bewegingen weer een eind verder weg. Mooi om zien.

We bereiken de Schelde bij het Kallebeekveer. De veerboot komt net aan. Dit schip is heel wat groter en steviger dan de veren die we op eerdere tochten bij Mariekerke en Baasrode gebruikten. De Schelde is hier dan ook minstens dubbel zo breed en de invloed van de getijden doet zich hier veel sterker voelen.

Aan de overkant staan we in Hemiksem. Een infobord wijst op de aanwezigheid van de Sint-Bernardus abdij, maar daarvoor moet je wel tijd uittrekken, en een stuk omlopen. Misschien een goed uitstapidee voor later. De GR-tekens leiden ons vlug door het centrum van Hemiksem waar weinig te beleven valt, en zo staan we even later alweer in meer open en groen landschap.
Het Hof van Hemiksem zou een waterslot zijn, daterend uit 1760, en gelegen in een barok park. Vanaf de toegangspoort die we passeren is daar evenwel niets van te zien. We krijgen wel uitzicht op een uitgestrekt golfterrein.
Nog verder ligt in een weide een eigenaardig bunkergebouw. Het lijkt wel een betonnen kapel. Is er iemand die de bedoeling kent van dit bouwsel?

We wandelen nu door een mooie lindendreef, richting Hoboken. Interessante contrasten hier: eerst het kasteel Klaverblad, dan een woonwagenpark voor zigeuners.

Na het oversteken van de Sint-Bernardse Steenweg moeten we door een woonwijk waar een bord Buurtobservatie ons welkom heet. We doen ons best om de observatoren iets te doen te geven, want behalve wijzelf beweegt er niets …
De wijk ligt naast Fort 8 waar we rondwandelen. We bezochten eerder al verschillende van deze forten, en altijd weer valt het op welke oases van rust en groen deze vroegere militaire bouwwerken vormen in de rand van de stad.
Eenmaal het Fort voorbij stappen we het Sorgvliet park binnen. Het opvallend rood gekleurde kasteel was vroeger een ‘hof van plaisantie’, zoals er toen buiten de stad wel meer gebouwd werden door rijke burgers. Nu is hier het Hobokense Districthuis gevestigd.

De rest van de wandeling voert nu richting Berchem, door tal van roemruchte voorstadswijken zoals Molen, Kleine Heide, Zwaantjes en Kiel. De sociale huisvestingmaatschappijen hebben hier als het ware hun openluchtmuseum gevormd met voorbeelden uit alle periodes vanaf de 19de eeuw.
Momenteel is alles volgebouwd en beleven de wijken een renovatieperiode. Men probeert vooral de hoogbouw een moderner en frisser uitzicht te geven. De resultaten zijn merkbaar. Wat ook opvalt is dat waar enigszins mogelijk groene oases een gevoel van ruimte scheppen. Hopelijk slaagt men er in terug een samenlevingsgevoel op gang te brengen in deze wijken die al te lang symbool geweest zijn van alles wat verkeerd ging in een grootstad als Antwerpen.

Bij de ingang van het Kielpark houden we deze wandeletappe voor bekeken.
Onze conclusie is dat dit wandeltraject best de moeite waard is. Vooral de kennismaking met Antwerpen’s ‘probleem’ buurten is leerrijk en overtuigt ons dat er met man en macht gewerkt wordt aan betere tijden. Als nu ook de mentaliteit nog volgt …