Lumaj wandelt

Intro

Na enkele weken wandel-inactiviteit waren we het aan onszelf verplicht om er in stijl terug in te vliegen. We besloten meteen een stevige tweedaagse te stappen en kozen daarom voor het traject van Barchon naar Spa op de GR 5.

Gewapend met de gloednieuwe topogids ‘GR 5: Wallonië en Groothertogdom Luxemburg’ (Nederlandstalige uitgave) spoorden we maandag 22/6 naar de vurige stede Luik, en vonden er zonder problemen een hotelletje voor 2 nachten. Op de Place du Marché was alles voorhanden om bij een natje en een droogje nog wat te relaxen en langzamerhand in de perfecte stemming te komen.

Heen en terug

Dindsdag 23/6 namen we om 8.50 u. aan het station Luik Guillemins bus 140 (richting Visé, bus rijdt om het uur). Om 9.09 u. stonden we in Jupille, halte Bonfond, waar we om 9.22 overstapten op bus 240 (ook richting Visé). Vijf minuutjes later stonden we bij de halte Rabosée Quattre Bras. Vandaar is het ongeveer 1 km. stappen naar kilometerpunt 12 op de GR 5. Eventjes richting Chefneux stappen op de N642 en dan de eerste straat links (Rue Saivelette) volgen tot aan de brug onder de A3 – E40.

Aan Banneux-Chapelle stapten we om 17.07 u. bus 727 (richting Aywaille) op. Om 17.21 u. zette die ons af bij de halte Hornay – Route de Lincé. Na een halfuurtje genieten van de zon in de graskant nam bus 65 ons om 18.03 u. mee naar Luik Guillemins. We stapten daar af om 18.36 u.

De wandeling

Het eerste stukje van de wandeling tot in Chefneux (kilometerpunt 112 in de topogids GR 5 Traject der Lage Landen: Rue Vieille Foulerie) kenden we al van een eerdere wandeling. Het was toen de laatste etappe die in de topogids beschreven werd.
De nieuwe topogids die het Waalse en Luxemburgse gedeelte van de GR 5 beschrijft tot in Gilsdorf, start in Kanne net voorbij Maastricht. Tot in Barchon is er tussen beide topogidsen dus een overlapping van 34 km, maar wie maalt daarom op een traject van enkele duizenden kilometer? Het laatste kilometerpunt (112) van onze vorige wandeling is echter verdwenen in de nieuwe topogids. De plaats is ook quasi onbereikbaar en heeft verder niets te bieden. Vandaar dat we deze keer maar terug startten van in Barchon (kilometerpunt 12 in de nieuwe topogids).

De eerste 2,9 km. tussen Barchon en Saive laten je al meteen merken dat dit de Ardennen zijn. Er wordt heel wat gedaald en gestegen, altijd met het beekje de Julienne als leidraad. Een prima inleiding voor de rest van deze wandeletappe.
Op weg naar Evegnée-Tignée geniet je van mooie zichten richting Barchon met in de verte de schachttoren van de vroegere steenkoolmijn Blegny-Trembleur. Bij echt heldere weersomstandigheden zou je zelfs het 40 km. verderop gelegen Maastricht moeten kunnen zien. Maar zo ver moet je niet turen om een echte mijnterril te zien. Vlakbij ligt de terril van Retinne die met zijn 96 m. de hoogste is van Wallonië. Liep je nu in een ander werelddeel, dan zou je meteen aan een eenzame vulkaankegel gaan denken.

Ter hoogte van Micheroux volgen we het valleitje van de Ruisseau des Marais langs en door weides en boskanten. De wandelpoortjes zijn amper breed genoeg om je er doorheen te wurmen.
Bij Soumagnes gaat het langs het provinciaal domein van Wégimont. Van achter de muur bereiken ons splashgeluiden en kinderkreten. Het mooie weer lijkt heel wat bezoekers naar het openluchtzwembad gelokt te hebben. Heel even krijgen we de top van de waterglijbaan te zien, met net daarachter het elegante tempeltje dat deel uitmaakt van het (overigens onzichtbaar blijvende) Louis XIV-achtige kasteeldomein.

Voor ons gaat de tocht verder met een lange geleidelijke klim om dan plots via een smal steil rotsachtig paadje te dalen naar Saint-Hadelin.
Het volgende dorp is Olne waar we volgens de topogids terecht moeten kunnen voor een dringende en uitgebreide sanitaire stop. We vinden er enkel het krantenwinkeltje open, maar zelfs daar komt niemand ons bedienen. Ze zijn er hier erg gerust in … Blijft ons niets anders over dan het iets verder gelegen gemeentehuis binnen te stappen en daar beroep te doen op de sanitaire diensten, wat ons overigens zonder enig probleem vriendelijk toegestaan wordt. Het geeft ons de kans om het mooie houten interieur op de bovenverdieping te bewonderen.

Rustige gehuchten en dorpen – Tonvoie, Grihanster – wisselen af met prachtige vergezichten. Mooie veldwegen veranderen in modderige combinaties van bospaden en beekjes. De GR 5 blijft de verrassingen aan elkaar rijgen. Tijdens een rustpauze in een graskant worden we bijgehaald door 2 Nederlanders die hetzelfde traject volgen. We zullen ze de volgende kilometers nog een paar keer tegenkomen in een voortdurend spelletje van inhalen en voorbijgestoken worden. Blijkt dat ze bezig zijn aan een vijfdaagse tocht waarbij ze gemiddeld zo’n 35 km. per dag stappen. Gisterenmorgen waren ze vertrokken vanuit Maastricht … Petje af! Met nauwelijks verholen jaloezie wensen we ze nog enkele prachtige wandeldagen toe.

Nessonvaux is de volgende halte. Hier vinden we eindelijk een combinatie krantenwinkel – sandwichbar en een café waar een frisse pint er vlotjes in gaat.
Van Nessonvaux naar Fraipont, hoeveel plaatsjes zijn we nu al gepasseerd? Overal willen we stoppen en maximaal genieten van wat er te zien valt. Dit lijkt een heerlijke streek te zijn om te wonen, maar net zoals bij ons beseffen we dat het nieuwe er vlug zou vanaf zijn, en dan komen de realistische overwegingen: veel lijkt hier niet te doen te zijn, zonder auto is je mobiliteit wel erg beperkt, waar vind je werk, … kortom een mooie streek vanuit toeristisch oogpunt, maar de economische realiteit is nog wat anders.

In Fraipont bereiken we het laagste punt van deze wandeletappe: 110 m. Vier kilometer verder ligt het eindpunt Banneux, en dat ligt op een hoogte van 310 m. Het grootste gedeelte van dit hoogteverschil moeten we tijdens de eerstvolgende kilometer overwinnen. Dat betekent nog een flinke kuitenbijter! Tot onze verrassing lijken we het klimmen nu toch al wat in de benen te hebben, en mits wat rustig doseren van de krachten komen we uiteindelijk redelijk fit aan bij het beroemde bedevaartoord Banneux.
In een brochuurtje leren we alles over de 8 verschijningen van Maria in 1933 aan Mariette Beco, de oudste dochter in een arm gezin met 11 kinderen. Het bescheiden huisje waar ze woonde staat nu midden een domein vol kapellen en bidplaatsen met ontelbaar veel kaarsen, tot meerdere eer en glorie van de katholieke kerk, de horeca en de religieuze souvenirshops. Mariette zelf bleef er bescheiden bij, trouwde later en leidde een rustig familieleven.
Wat ons betreft hebben we veel meer genoten van onze mooie tocht naar dit bedevaartsoord dan van het oord zelf. Dat religieuze sfeertje is niet aan ons besteed, maar als anderen er wat aan hebben dan hoeven ze het voor ons niet te laten. Ieder zijn ding.