Lumaj wandelt

Intro

Heb je soms het gevoel dat je alleen maar geleefd wordt? Dat je meegesleurd wordt in werk en allerlei activiteiten en verplichtingen, om dan plots te beseffen dat er voor jezelf geen tijd meer overbleef?

Dat besef werd bij ons de laatste dagen steeds duidelijker, en dat was nodig om er eindelijk dit weekend nog eens iets aan te doen: twee fikse wandelingen op de GR 5, op eigen benen, alleen met onszelf, omringd door natuur, en overgeleverd aan de wisselvallige weerelementen … onze manier om een beetje tijd voor onszelf op te eisen.
We hebben er volop van genoten, zelfs van de moeheid, maar tegelijk moeten we toch vaststellen dat het na weken van fysieke inactiviteit niet voor de hand ligt om zomaar eventjes 50 km. af te stappen op 2 dagen. We voelen ons plots erg kleintjes tegenover al die marathonstappers en zien in dat een zekere regelmaat toch wel nodig is om een minimum aan conditie te behouden. Nu de tijd van de goede voornemens er terug aankomt weten we meteen wat we ons kunnen voornemen …

Heen en terug

We vertrokken zaterdagmorgen vanuit Antwerpen met de trein van 8.43 u. naar Luik. Om 9.50 u. stonden we in Hasselt en 10 min. later bracht bus 18A (richting Achel Statie) ons naar Kiewit. Om kwart na tien konden we beginnen stappen.
Vanuit Zutendaal bracht bus G7 ons op 20 minuutjes terug naar Genk waar we konden overnachten.

De wandeling

We starten onze wandeling aan de kerk van Kiewit onder een sombere bewolkte hemel, en dat zal zo blijven de rest van de dag. Gelukkig houden we het droog, op één korte maar hevige regenbui na.
Na het kwakkelweer van de voorbije maanden verwachten we dat veld- en boswegen er zwaar en modderig zullen bijliggen. We vergisten ons niet. Op meerdere plaatsen was het eerder ploeteren dan stappen.

Vanaf de kerk gaat het richting Natuurdomein Kiewit langs geasfalteerde weggetjes met veeroosters. Het gevolg is dat alleen de heilige koeien onbelemmerde doorgang hebben.
Na bij het hoofdgebouw van dit domein beland te zijn volgt de route de rand van het domein van Bokrijk. We lopen voorbij de ene na de andere vijver over een verhoogd en onverhard pad. Bij de Herkenrodeplaats vervoegt de GR 5 variant terug het hoofdtracé.
Vroeger bezochten we ooit Bokrijk maar deze prachtige uithoek van het domein was ons volledig onbekend. De herinneringen worden pas herkenbaar als de uitgestrekte parkings ons naar de hoofdingang van Bokrijk leiden. Alles, ook de taverne, is gesloten en compleet verlaten zodat we vlug verder stappen.

We kruisen de spoorweg Hasselt – Genk en iets verder ook de N75 autoweg. Het gaat nu door de velden en langs het vennengebied ‘Lang Water’ tot bij het Albertkanaal. Het sluizencomplex van Diepenbeek is onze volgende bestemming.
De volgende 5 km. voeren ons door en langs het natuurreservaat ‘De Maten’. Heide en vennen volgen mekaar op. Het lijkt niet eenvoudig om dit soort oorspronkelijke biotopen te bewaren. Op diverse plaatsen zie je jonge denneboompjes hun helgroene kleur opdringen aan de lage heidebegroeiing.

We verlaten dit prachtige en licht heuvelachtig natuurgebied bij de Slagmolen. De geschiedenis van deze watermolen gaat terug tot 1523. Vandaag is de molen nog altijd in werking als graanmolen (en gezellig ingerichte taverne). Daarvoor kende de plaats echter tal van andere ‘molen’ bestemmingen: volmolen, bookmolen en slagmolen … allemaal molenprocédés die we vandaag zelfs helemaal niet meer kennen.

We kruisen nu de Westerring van Genk en komen terecht in het recreatiepark Melberg.
Dit bosrijk gebied net naast de stad was vroeger eveneens heide. Grootschalige bebossingsprojecten moesten echter voorzien in de bevoorrading van de steenkoolmijnen die massa’s hout nodig hadden. De mijnen zijn ondertussen weeral verdwenen, de bossen zijn blijven bestaan. In Melberg proberen ze nu met veel moeite geleidelijk aan de oorspronkelijke heidevegetatie te herstellen. We vragen ons af of dit nodig is?
Midden dit gebied staan we plots bij een wandelboom die de splitsing aangeeft tussen het hoofdtracé van de GR 5 (die door het centrum van Genk loopt) en de variant rond de stad. We blijven vanavond overnachten in het centrum van Genk zodat we normaal voor het hoofdtracé zouden kiezen. Maar het is nog vroeg en dus besluiten we om vandaag nog verder te stappen tot in Zutendaal. De kortste weg loopt over de variant, de beslissing is dus vlug genomen.
We lopen rond de zuidelijke wijken van Genk via Langerlo en door het Kolderbos, steken nu de Oosterring over en komen weer in bosrijke gebieden terecht. Kattevenia of Kattevennen, de naam herinnert eraan dat ook hier vroeger uitgestrekte heide- en vennengebieden lagen. Nu is het hoofdzakelijk dennenbos waar we pas bij Wiemesmeer terug uit komen.
Op deze plaats bevindt zich de bidplaats O.-L.-Vr. van Lourdes, compleet met wandelpark. De plaats werd aangelegd in 1923 en illustreert het katholieke alternatief voor de heidense pretparken avant la lettre.

Het is ondertussen goed 3 uur geworden, maar de schemering begint al merkbaar te worden. We hebben nog 3 km. voor de boeg tot in Zutendaal, deels door bosgebied. We laten dus noodgedwongen taverne Lindenhof links liggen en stappen door.
In Zutendaal vinden we vlak bij de kerk café De Herberg (geen erg originele naam, maar wel duidelijk). Een gezellige en gemoedelijke plaats om op bus G7 naar Genk te wachten.
Al bij al een lange, maar ook erg gevarieerde wandeling door de noorderkempen.