Intro:
Als Sint-Martens-Latem op het programma staat kunnen we niet anders dan met hooggespannen verwachtingen aan deze wandeletappe beginnen.
Symbolisme, expressionisme, impressionisme, pointillisme, luminisme, realisme ... het zijn de kunststijlen waarvan de beroemde Latemse School zich bediende om de schoonheid van de natuur aan en rond de Leie te bezingen en vast te leggen.
De Leie ligt er nog. Maar wat zouden kunstenaars als Servaes, van de Woestijne, De Smet, Permeke, de Saedeleer en Minne vandaag denken als ze er langs kwamen?
Heen en terug:
Ideaal traject om met openbaar vervoer te doen.
Reis naar het treinstation van Deinze (makkelijk bereikbaar vanuit Gent, ongeveer 15 min. trein). Het vertrekpunt van deze etappe ligt bij de kerk in het centrum van Deinze. Vanaf het station is dat ongeveer één km. stappen (je kunt ook een bus opstappen).
En zelfs in Drongen hebben ze een treinstation. Het wandeltraject passeert er en de plaats ligt ongeveer één km. voor het einde bij kilometerpunt 45. Een paar minuutjes trein en je staat in Gent Sint-Pieters.
De wandeling:
Vergeleken met de vorige etappes biedt dit traject al een iets betere verhouding verharde / onverharde paden. Maar toch blijft het ook op dit gedeelte van de GR 128 nog veel te veel asfalt, beton- en kasseistappen.
De wandeling trekt door één van de meest welvarende stukjes Vlaanderen. Gemeenten en gehuchten zoals Sint-Martens-Latem, Brakel, Deurle, Bachte-Maria-Leerne en Sint-Martens-Leerne staan steevast bovenaan in de lijstjes van de hoogste inkomens per inwoner. Er is dan ook geen ontkomen aan de uitgestrekte villawijken die in een periode van 100 jaar dit vroeger rustig landelijk gebied bedekt hebben met een permanente Batibouw beurs vol exclusieve design- en woonartikelen.
Klik op de foto voor meer beelden op Picasa
De tocht volgt in essentie de loop van de Leie op zijn weg van Deinze naar Gent. De Leie loopt hier door een erg vlakke streek wat het uiterst grillige parcours en de trage stroming van de rivier verklaart. Samen met andere factoren zoals een laag kalk- en ijzergehalte maakte dat de rivier uiterst geschikt voor het 'vlasroten' (vlas rotten, de zachte vezels van de houtachtige kern scheiden). Die activiteit deed de Leie vanaf de 17de eeuw niet alleen geel kleuren, maar bracht ook economische welstand voor de streek (goud). De bijnaam 'Golden River' lag voor de hand. Jammer genoeg was het vlasroten ook een erg milieubelastende activiteit. Op het hoogtepunt in 1913 werd jaarlijks 120 miljoen kg. vlas in de Leie geroot. De afbraakstoffen die dit proces genereerde konden allang niet meer op een natuurlijke manier geneutraliseerd en afgevoerd worden (nog verergerd door het kanaliseringsproces van de Leie), zodat men uiteindelijk in 1943 het vlasroten in de Leie volledig verbood. De enige getuigenis van deze vroegere activiteit die we langs het wandelparcours nog tegenkomen zijn de resten van een oude 'roterij' fabriek (tussen Brakel en Sint-Maartens- Latem).
Wie wel nog van de 'gouden rivier' reputatie konden genieten waren de Gentse kunstenaars die rond 1900 de streek gingen koesteren als een oase van natuurschoon en rust. Het was de dichter Karel van de Woestijne die de aanzet gaf door de Leie te verheerlijken als de 'schoonste rivier van Vlaanderen en de glorierijkste ook'. Albijn van den Abeele, George Minne, Valerius de Saedeleer en Gustave van de Woestijne kwamen hier het woelige stadsleven ontvluchten om bij al het natuurschoon tot rust te komen en inspiratie te vinden voor hun mystiek symbolisme. Ook Emile Claus (de belangrijkste Vlaamse vertegenwoordiger van het luminisme) vervoegde hen en kwam zich in Astene vestigen.
Al een paar jaar later streek een tweede groep kunstenaars hier neer. Het zijn Constant Permeke, Jos Verdegem, Gust De Smet, Leon De Smet en Frits Van Den Berghe. Samen zijn ze beroemd geworden als de Vlaamse Expressionisten en hebben ze een verregaande invloed uitgeoefend op vele latere kunststromingen.
Nog andere kunstenaars kwamen de streek bevolken en zo is uiteindelijk de term Latemse School ontstaan. Merkwaardig hoe eenzelfde streek aan de basis kan liggen van een diversiteit aan kunstrichtingen. Het bewijst maar dat wat we zien en voelen niet zomaar onder één hoedje kan gevangen worden en op vele verschillende manieren kan voorgesteld en geuit worden.
Wat die kunstenaars niet konden vermoeden is dat door hun 'publiciteit' voor de streek een volksverhuizing van begoede burgers op gang kwam die zich allemaal wel een stukje van dat 'natuurschoon' wilden toe-eigenen. Ironisch genoeg bracht dat met zich mee dat de Leie tussen Bachte-Maria-Leerne en Sint-Martens-Latem over grote stukken nagenoeg volledig geprivatiseerd is en dat ook de kleine dorpjes en gehuchten van weleer uitgegroeid zijn tot een bijna ononderbroken aaneenschakeling van exclusieve villawijken, het obligate golfterrein inbegrepen. Tussen al dat 'heb-je-ons-gezien' geweld valt er af en toe nog een tot museumpje omgevormde vroegere kunstenaarswoning te ontwaren. Naar het heerlijke natuurschoon van toen moet echter wel met een vergrootglas gezocht worden.
Dat alles neemt niet weg dat er onderweg af en toe toch nog natuurpareltjes te rapen vallen. Moeder Aarde is niet zo makkelijk kapot te krijgen. Maar hoe kan het ook anders met de 2 monumentale beelden van Ann Deman die we onderweg tegenkwamen?
Jammer dat we één van die pareltjes gemist hebben. Ter hoogte van Brakel is het mogelijk om via een GR 128 variant de Latemmeersen door te trekken. Vermits die variant 4 km. aan ons al 23 km. lang parcours zou toevoegen hebben we die echter niet meegenomen in de wandeling.
| < Vorige | Volgende > |
|---|
:-(. Ik ben heel blij dat het weer aan het beteren is en hoop dat het nu ook eens in het weekend zonnig blijft (ja, de zon schijnt nu al en nog ben ik niet tevreden ;-)) en niet alleen in de week wanneer de gemiddelde mens moet werken. Ik ga nu snel de volgende etappe lezen die door mijn woonplaats loopt