Heen en terug:
We kampeerden in Oost-Maarland en konden ons dan ook de tijdrovende verplaatsing vanuit Antwerpen besparen.
Van de camping reden we met de wagen naar het eindpunt in Teuven om met de fiets terug te keren naar Oost-Maarland. Tijdens de rit sloeg ons de schrik om het hart. Voor een auto vormen de lange stijgende en dalende wegen geen probleem, maar met de fiets leek de terugrit een helse uitputtingsslag te zullen worden. We hebben de fietsroute dan maar aangepast door zoveel mogelijk in een boog rond de ergste heuvelgebieden te rijden. Door van Teuven naar Margraten te fietsen konden we via Sint-Geertruid zonder al te veel zware hellingen toch Oost-Maarland bereiken. Het was wel bijna middag voor we op stap konden.
De wandeling:
De eerste 4,5 km. van de wandeling zijn een ontspannend tochtje langs de Maas. Het gaat door de Eijsder Beemden, een oevergebied dat sinds een 15-tal jaren teruggegeven werd aan de stroom. Het gebied wordt nu begraasd door Konikspaarden en Galloways runderen, en heel wat vogels vinden er in de plassen een unieke leefwereld. Neem daarbij de zichten over de Maas en op de Belgisch-Waalse overzijde, en het was even mogelijk om de drukkende hitte te vergeten.
Klik op de foto voor meer afbeeldingen op Picasa
Alhoewel we nog maar goed vertrokken waren konden we in Eijsden al niet meer weerstaan aan een 'gesjellig' terrasje. Eijsden betekent ook het afscheid van de Maas. Via Mariadorp trokken we de langzaam stijgende hellingen op waar we nog regelmatig konden genieten van mooie uitzichten over de Maasvallei. Weiden en goed verzorgde hoogstamboomgaarden zorgen ervoor dat de uitzichten niet al te fel belemmerd worden.
Al van in Maastricht liep de GR 128 route samen met de geelrode tekens van het Krijtlandpad. Bij Mesch gaan beiden uiteen en loopt onze route naar de grens met België. We krijgen dan nog even heel kort het gezelschap van de Nederlandse Pelgrimsroute (LAW 7). Op de kaart zien we iets verderop ook nog de GR 5 en de GR 563 routes door de streek passeren. De aanwezigheid van verschillende GR routes is altijd een goede indicator voor de wandelwaarde van een gebied.
Met de grensoverstap staan we meteen in de beruchte Voerstreek. De laatste 10 jaar is het hier betrekkelijk rustig, maar van de jaren '60 tot in de jaren '90 heerste hier een permanente sfeer van communautaire hoogspanning. Tot 1963 hoorde de streek bij Wallonië, maar omdat de gemeenten die nu Voeren vormen zogezegd van oudsher Nederlandstalig waren, werden ze middels één van de beroemde Belgische koehandels bij Vlaanderen (Limburg) gevoegd, dit in ruil voor enkele zogezegd Franstalige gemeenten die bij Henegouwen gevoegd werden. Zelfs tot op vandaag lijkt de Voerense burgemeester er nog altijd niet gerust in dat het ook zo zal blijven, want hij stapte recent over naar de NVA, een partij die blijkbaar minder geneigd is tot communautaire compromissen. Merkwaardig bij dat alles is dat de Voerstreek ondertussen al lang niet meer overspoeld wordt door franstaligen, maar nu eerder een invasie van Nederlanders lijkt te ondergaan. Maar daar hebben ze dan weer geen problemen mee. Selectieve onverdraagzaamheid?
Ons zal het worst wezen. Dit is vanouds een grensstreek met een erg bewogen geschiedenis van altijd wisselende machtshebbers. Wie er ook woont, en wat die ook spreekt, als we maar een beetje moeite doen om mekaar te begrijpen en vooruit te helpen 'komen' we er wel. Oei, is Komen ook niet één van die communautaire misbaksels? Waar zijn we mee bezig?
Een pracht van een wandelgebied is de Voerstreek in alle geval wel, en op schoonheid kan gelukkig geen Vlaams of Waals etiket geplakt worden. Dat is gewoon universeel en overstijgt alle kuiperijen van politici die nu eenmaal niet competent genoeg zijn om zich met serieuze dingen bezig te houden.
We naderen 's Gravenvoeren vanuit de hoogte. Dit is het grootste van de 5 dorpen die samen de fusiegemeente Voeren vormen. Het is eigenlijk een langgerekt straatdorp waardoor de Voer stroomt. Overal langs het riviertje hebben de huizen loopbruggetjes. In het centrum enkele mooie oudere gebouwen. Er wordt hier druk gewerkt aan steeds bijkomende toeristische infrastructuur zoals hotels en horeca. Naar een verfrissing hoef je op deze plaats dus niet ver te zoeken.
Na 's Gravenvoeren gaat het terug de hoogte in en komen we boven op een heuvelkam. Eigenlijk mag je in de Voerstreek niet over heuvels spreken. Het is in essentie een vlak gebied dat gevormd wordt door een oude zeebodem (zo'n 100 miljoen jaar geleden afgezet). In de ijstijden sleten waterlopen valleien uit in die bodem (bvb. de Voervallei). Dat zie je als je over de streek uitkijkt. De horizonlijn is nagenoeg vlak.
We bevinden ons al enige tijd in het natuurreservaat Altenbroek dat zich met zijn 127 ha. zowel op Nederlands als Belgisch grondgebied bevindt. Het reservaat ontleent zijn naam aan het gelijknamige kasteel dat aan de andere kant van het plateau waarop we nu lopen in de vallei van de Noorbeek ligt. De uitzichten zijn de moeite waard, soms doen ze bijna aan parklandschappen denken.
Onze weg komt terug aan de Nederlandse grens, loopt er een tijdje pal op, en gaat dan stijl dalend recht naar Sint-Martens-Voeren toe. Bij dit dorp vinden we terug een riviertje, maar ditmaal is het de Veurs (die in het dorpscentrum uitmondt in de Voer).
GR-routes hebben iets met hellingen, en dus gaat het terug naar boven om langs een mooie mix van veld- en boswegen op het gehucht Krindaal toe te stappen. Onze watervoorraad is intussen snel geslonken en het lijkt er niet op dat we die hier kunnen aanvullen. Maar het geluk is met ons want in deze godvergeten plaats staat een frisdrankautomaat eenzaam ronkend zijn drankjes koel te houden.
Gewapend met enkele ijzige flesjes prik stappen we verder en komen we ter hoogte van de ingang van de tunnel van Veurs. Met zijn 2 km. lengte is dit de langste spoortunnel in België. De tunnel is een onderdeel van de goederenlijn Tongeren - Aken die o.l.v. de Duitsers aangelegd werd in WO I. Gedurende 6 maanden werkten meer dan 12.000 man aan de tunnel. 8.000 onder hen waren Belgische vrijwilligers, maar er waren ook Italianen, Kroaten, Hongaren en 2.000 Russische krijgsgevangenen bij.
We beginnen nu aan de laatste stijger van de dag. Het pad volgt de rand van het Veursbos en dan staan we terug op het plateau. Aan de andere kant ligt de brede vallei van de Gulp. Er wacht ons enkel nog een langgerekte langzame afdaling naar Teuven, het einddoel van deze GR 128 etappe, en meteen ook het laatste dorp van de fusiegemeente Voeren dat we aandoen.
Er rest ons nu nog één wandeletappe om het eindpunt van de GR 128 in Aken te bereiken.
Helaas moeten we de volgende dag terug in Antwerpen zijn, zodat we die apotheose nog wat moeten uitstellen. Alhoewel, met die hitte hadden we misschien toch de moed niet meer voor gevonden om nog een dag verder te stappen ...
| < Vorige | Volgende > |
|---|