De tijd dat dat we er als wandelaars fier konden op zijn dat we overal onze voetafdruk achterlieten lijkt plots voorbij te zijn.
Nu wordt iedereen te pas en te onpas op zijn / haar voetafdruk gewezen. Wie ermee durft pochen dat hij zoveel mogelijk overal zijn voetafdruk op plaatst wordt afkeurend bekeken en beschouwd als iemand met een hoogst onverantwoorde en asociale levenshouding.
We kunnen alleen nog met heimwee terugdenken aan de tijd toen wandelaars aangemoedigd werden om alleen maar hun voetafdrukken achter te laten. Geen papier, plastic, sigarettenpeuken, etensresten of wat dan ook weggooien. Alleen maar de afdrukken van je voetstappen in de natuur achterlaten, en dan nog liefst netjes op de daartoe voorziene paden. Niets meenemen uit de natuur, geen bloemen, geen planten, geen stenen, alleen je herinneringen (eventueel op foto vastgelegd).
Het was een mooie slogan. "Respecteer de natuur, laat niets achter behalve je voetstappen, en neem alleen je herinneringen mee".
Maar nu telt dat allemaal niet meer.
Onze simpele voetafdruk is een verpletterende metafoor geworden voor alles wat mis gaat met de wereld.
We hebben allemaal een veel te grote voetafdruk en dat kan niet meer. We moeten onze voetafdruk zoveel mogelijk verkleinen, want onze wereld gaat eraan tenonder. Als we er niet dringend iets aan doen zal binnenkort alles vertrappeld zijn en blijft er niets meer over.
Voetafdrukken zijn in korte tijd dé nieuwe meeteenheid geworden. Alles wordt gemeten in voetafdrukken. Niet in aantallen afdrukken, maar in grootte van de afdruk. Het minste wat we doen, wat we eten, wat we kopen, het beïnvloedt onze voetafdruk. En hoe groter die voetafdruk wordt, hoe slechter we bezig zijn.
Wel, laat ons hier zeggen dat we ons als wandelaars ferm in onze teen gebeten voelen. En dat is erg, want die teen is ook al een onderdeel van onze voetafdruk.
Al jaren doen we er alles aan om zoveel mogelijk onze voetafdruk overal 
achter te laten. We waren fier op al die kilometers weg waar we stap na stap onze voetvorm indrukten. Als het kon wilden we dat wel in elk hoekje van de wereld doen. Met hoe vuiler voeten we erdoor konden gaan, hoe beter we ons als wandelaar in ons element voelden.
Maar nu wordt de essentie van ons wandelaar zijn - onze voetafdruk - constant bekritiseerd en in een negatief daglicht geplaatst.
We worden nu aangemoedigd om zo weinig mogelijk voetafdruk achter te laten. Hoe lichter, hoe kleiner de afdruk, hoe beter. We moeten onze mentaliteit compleet wijzigen. Niet meer, maar minder. Hoe moeten we dat doen? Vleugels aanbinden zodat we niet meer zo hard op de grond drukken? Of grotere passen nemen? Onze wandelingen inkorten? Op onze tenen lopen? Minder eten en nog lichtere regenbroeken in onze rugzakken stoppen?
Het probleem houdt ons nu al maanden bezig. Hoe moeten we als wandelaars onze voetafdruk verminderen?
Of mogen we beslissen de hype volledig naast ons neer te leggen, en lustig verder te gaan met het gul uitstrooien van onze voetafdruk?
Moeten we als wandelaars niet beginnen lobby'en bij de bevoegde instanties om onze voetafdruk in ere te herstellen? Moeten we geen uitzondering bekomen op het algemeen beperkingsprincipe? Kunnen we er niet juist voor ijveren om onze voetafdruk als positief voorbeeld voor al die andere afdrukken te laten gelden?
Maar wacht er niet te lang mee, want voor we het weten zijn we strafbaar ... en worden we veroordeeld tot de wandelhel: thuisblijven en voor TV zitten!
| < Prev | Next > |
|---|
Niets beter dan een goede wandeling om over zulke vragen te mijmeren. En moet je niet eens gericht naar een antwoord zoeken, maar dwalen, eens een onverwacht pad inslaan.