Lumaj wandelt

Wij ook !

Je hebt dat nu eenmaal of je hebt dat niet.
Bij ons dook die gevoeligheid meestal op vanaf 10 à 15 km. stappen. Bij anderen gaat het nog vlugger, maar er zijn ook de gelukkigen die er nooit last van hebben, en naarmate je meer wandelt zal je merken dat je voeten vanzelf minder blaargevoelig worden.

We zijn geen medische experts, maar in de loop van onze wandelcarrière hebben we er in alle geval leren mee leven. Dit zijn enkele bescheiden tips vanuit onze ervaring.

• Zorg dat je schoenen goed zitten.

Je wandelschoen moet gewoon goed zitten. Koop ze niet te klein, maar zeker ook niet te groot. Je moet het gevoel hebben dat ze goed rond je voet aansluiten, maar dat je er tegelijkertijd ook nog kunt in bewegen. Tenen die tegen de tip aanzitten zijn uit den boze, maar dat is ook in een gewone schoen zo. Bij een wandelschoen moet je zelfs nog iets meer ruimte voor je tenen voorzien. Probeer maar eens een uur op een ferm dalend pad te stappen. Dan besef je waarom die ruimte voorin zo belangrijk is. Je beseft dan ook dat je voet goed vast moet zitten zodat die niet bij iedere stap naar voor schuift in de schoen tot tegen de tip. Ook het belang van teennagels kort knippen besef je dan.
Ook je hiel moet voldoende plaats hebben in de schoen. Een hiel die voortdurend tegen de schoenwand aanschuurt krijgt overmatig veel wrijving te verduren en dat geeft blaren. Gelukkig zorgen de meeste (hoge) wandelschoenen daar door hun vorm automatisch voor. Een goede test is de schoen aan te trekken en een vinger tussen je hiel en de schoen te steken. Kan de vinger nog lichtjes bewegen dan is dat een goede indicatie dat er voldoende ruimte is.
Verder kunnen we geen aanbevelingen doen over merken of modellen. Sommigen zweren bij lederen schoenen, anderen bij al die moderne stoffen ...
Sommigen vinden lagere schoenen beter dan bottines die over de enkel komen. We kunnen er enkel inkomen dat hoe geaccidenteerder het terrein is, hoe belangrijker enkelsteun is. En in de zomer zijn lagere schoenen wel lichter en luchtiger dan zware bottines.
Maar sommigen doen zelfs veel langere tochten dan wij ... op sandalen.
Het is ook evident dat nieuwe schoenen meer problemen kunnen geven dan goed ingestapte exemplaren. Vertrouw echter toch niet teveel op die verkoper die je wil wijsmaken dat een nieuwe schoen toch eerst maar na een paar honderd kilometer ideaal zal aanvoelen. Na die paar honderd kilometer neemt hij ze zeker niet meer terug! Je eerste gevoel in de winkel is erg belangrijk. Neem dan ook de nodige tijd om vanalles uit te proberen. Sommige winkels hebben zelfs een hellende plank om je te laten voelen of je schoen vast genoeg zit, en of je nog genoeg teenruimte hebt.

• Goede kousen.

Blaren zijn een kwestie van wrijving. Een kous die permanent ergens over je huid wrijft veroorzaakt opwarming van de opperhuid. Het weefsel eronder reageert daarop door vocht te produceren dat een dam tegen die opwarming vormt. Waar dat gebeurt krijg je een blaar.
Het komt er dus op aan te vermijden dat je kousen teveel wrijving over je voethuid veroorzaken.
Te grote kousen zijn bijgevolg uit den boze. Die slobberen rond je voet en veroorzaken gegarandeerd overmatige wrijving. Bovendien gaan die plooien vormen en die veroorzaken oneffenheden. Dat geeft dan weer nog meer wrijving en druk ... Goed passende kousen zijn een must!
Vermijd in dezelfde zin ook kousen met dikke naden. Ook die naden vormen oneffenheden. Er schijnen naadloze kousen te bestaan, maar zover zijn we nog niet gegaan in onze strijd tegen de blaren.
Een kous gaat meer wrijving aan je voet veroorzaken als je makkelijk zweet. Een dikkere kous, of een kous die het vocht goed absorbeert en afvoert kan dus ook helpen. En daar speelt dan het belang van al die moderne kunststoffen (ook die van de schoen) die je voeten laten ademen. Maar de één zweet meer dan de ander, en ook daar kunnen kousen en schoenen maar in beperkte mate op inspelen.
Bij langere tochten kan het helpen een reservepaar kousen bij te hebben. Je kunt dan de vochtige kousen na een tijd vervangen door droge. Of onderweg een rustpauze inlassen, schoenen en kousen uittrekken ... geloof me, het kan ongelooflijk weldoend werken voor je voeten. Is er water in de buurt, ga dan even pootje baden.
Talkpoeder kan ook helpen om je voet langer droog te houden. Let echter op dat je niet teveel poeder in je kousen en schoenen strooit, want dan gaat het hoopjes vormen en aanklitten.
Sommigen zweren bij twee paar kousen over mekaar aantrekken. Neem dan liefst geen al te dikke, want dan gaat je schoen teveel knellen. De theorie is dat hier de twee kousen over mekaar gaan wrijven, waardoor de wrijving over de huid beperkt wordt. Persoonlijk hebben we daar maar weinig soelaas van ondervonden. We hebben ook gemerkt dat dan makkelijker plooien gevormd worden in de kousen.

• Tapen helpt ... maar is omslachtig.

Ook hier gaat het erom de wrijving die door de kous veroorzaakt wordt op de voet weg te nemen. Je beplakt de blaargevoelige delen van je voet met tape. De tape vangt de wrijving op en voorkomt daardoor blaarvorming op die plaatsen.
De tape moet nauwkeurig aangebracht worden zodat alles mooi effen zit, want waar de tape gaat plooien veroorzaak je oneffenheden, en die moet je net vermijden. Werk in overlappende laagjes als je een groter oppervlak moet aftapen. De meeste tape die normaal gebruikt wordt om pleisters en verbanden mee vast te plakken helpt. Kruidvat heeft wat je nodig hebt.
Vanuit onze ervaring helpt tapen. Maar het is een omslachtig werkje waar je best je tijd voor neemt. Het geeft ook een eigenaardig gevoel aan je voet zodat het wel even wennen is terwijl je stapt.

• Wandelen helpt ook.

Het is wellicht moeilijk aan te nemen als je net terug bent van een wandeling en verschillende blaren hebt, maar door meer en regelmatiger te wandelen krijg je minder last van blaren. Je voeten harden zich geleidelijk en worden daardoor minder gevoelig. Geef het dus na een eerste wandeling met pijnlijke blaren niet onmiddellijk op. Laat alles goed genezen en ga opnieuw wandelen. Het duurt een tijd, maar geduld (en pijn) wordt beloond en de hulpmiddeltjes worden stilaan overbodiger.
Tijdens het wandelen zelf kun je al veel onheil voorkomen. Inspecteer bij de eerste tekenen je voet en breng alvast een pleister aan op de gevoelige plek. Zorg dat die goed vast zit en glad aangebracht is. Belangrijk daarvoor is dat je voet goed droog is bij het aanbrengen. Wacht vooral niet te lang. Als de blaarvorming begonnen is, is het eigenlijk al te laat.
Als de blaar er is kun je ze alleen maar zo goed mogelijk verzorgen. Vocht verwijderen (zonder de blaar open te trekken) en ontsmetten met een product dat ook de huid doet opdrogen (hoe heet dat oranjerood goedje ook al weer?) en een pleister aanbrengen.

• Compeed?

We hebben het geprobeerd, maar bij vochtige warme voeten en langere tochten gaat die 'tweede' huid loskomen en week worden (hoe goed je de voorschriften voor het aanbrengen ook volgde). Het resultaat is een kleverige en nog moeilijk te verwijderen smurrie die in je kousen plakt. Aan ons dus niet besteed, zeker niet tijdens het wandelen.

• Zalfjes?

Er bestaan kruidenzalven die je voethuid soepeler en sterker houden. Hoe het precies werkt tegen blaren weten we niet, maar sommige helpen effectief. Gehwohl (verkrijgbaar bij Kruidvat) heeft zo'n zalf. Voor de wandeling de zalf goed onder je voetzool, tenen en hiel uitwrijven. Bij ons resulteert dat in een blarenvrije wandeling ... tenminste over onze afstanden (15 à 25 km.).
Er zit wel een reukje aan zo'n zalf. Zorg dat je je handen kunt wassen na het insmeren en het aantrekken van je kousen.

• Conclusie

Bij ons helpt tapen, zalven en regelmatig wandelen. Vooral het regelmatig wandelen zorgde ervoor dat we nu (tijdens de afstanden die we meestal afleggen) nog weinig last hebben van blaren.
Als het toch nodig is gebruiken we meestal een zalfje, omdat tapen nogal omslachtig is. Eén keer smeren en we vertrekken vrij van blarenangst.
Dat combineren we met de essentiële voorwaarden: goedzittende schoenen en kousen.
En waar we kunnen is het puur genieten: schoenen en kousen uit en pootje baden.