Lumaj wandelt

Het kriebelt voortdurend … en als het kriebelt moet je gaan stappen (wat ook sporten is). Het weerbericht voorspelde het al een paar dagen: 29 maart zou de beste dag zijn. In deze natste maart sinds het begin van de waarnemingen betekent dat minder kans op regen en zelfs wat opklaringen. Een kans die we moeten grijpen.
Ondertussen zochten we uit waar we terug een stukje GR5A konden gaan ontdekken. Het werd Wenduine – Oostende, een traject van 20 km. Op Caroline’s blog konden we de wandeling bovendien al virtueel ontdekken dankzij haar korte fotostukjes. Een mooie mix van bos, strand, havengebied en stad.

Heen en terug

Wenduine is het makkelijkst te bereiken vanuit Blankenberge. We namen de kusttram richting De Panne tot de halte Wenduine – Molen. Vandaar te voet nog eventjes de kustweg volgen richting Oostende. Je komt aan een zijweg naar links waar restaurant ‘De Lekkerbek’ aangegeven staat. Het is wel nog een kleine kilometer stappen voor je daar bent.

Bij het eindpunt van deze wandeletappe aan de Koninklijke Galerij in Oostende kun je de kusttram nemen richting Knokke. Het station van Oostende bereik je al na 10 minuutjes als het verkeer meezit.

De wandeling

De Lekkerbek is de startplaats van onze wandeletappe. De GR tekens leiden ons meteen het Duinbos in.
De Duinbossen zijn een uniek stukje biotoop langs onze Belgische kust tussen Wenduine en Bredene. Ze bestaan hoofdzakelijk uit naaldbomen en werden aangeplant vanaf 1922 als bescherming voor de landbouwgronden achter de duinengordel.
Ons pad kronkelt zich door het bos tot aan De Haan. Het is een merkwaardig contrast om hier op nauwelijks een paar honderd meter van het strand door bossen te lopen. Je kunt je net zo goed ergens in het binnenland wanen.

Bijna 4 kilometer verder staan we plots aan de rand van De Haan. Dit moet zowat de enige Belgische kustgemeente zijn waar je geen hoogbouw aantreft. Het pad leidt ons langs de kustlaan tot bij het centrum waar het beschermde tramgebouw symbool staat voor het elegante retrokarakter van deze kustgemeente.

Aan de andere kant van De Haan lopen we terug het Duinbos in. Deze bosstrook is veel smaller dan de vorige. Door de nog kale bomen blijven we rechts het uitzicht behouden op de duinen en links op de bebouwing.
Ter hoogte van het gehucht Vosseslag loopt het GR pad via een voetgangersbrug naar het strand. Vanop de brug krijg je een zicht op het golfterrein dat zich tussen De Haan en Bredene uitstrekt. Het felle groen van de golfbanen is niet meteen een zicht dat je midden de duinen zou verwachten …
Van op de brug is het ook de eerste keer dat GR 5A Noord stappers die vanuit Antwerpen vertrekken, een zicht krijgen op de zee.

Naast de brug staat sinds kort het standbeeld van Mong De Vos, een befaamde strandjutter.
Lang voor de golfers de duinen voor zichzelf opeisten voorzagen de strandjutters hier in hun levensonderhoud met wat de zee op het strand deed aanspoelen. Mong was berucht omdat hij er niet voor terugdeinsde ook de buit van andere strandjutters binnen te halen, desnoods met geweld. Op die manier maakte hij zichzelf onmogelijk en werd hij gedwongen zich in het afgelegen gehucht Vosseslag te vestigen. Maar ook hier gingen de zaken van kwaad naar erger. Uiteindelijk werd Mong door het strandjuttersvolkje opgepakt en zonder verdere plichtplegingen op het strand op een brandstapel omgebracht. De jutters waren wars van elk gezag en de plaatselijke veldwachter wist wel beter dan te proberen zich te bemoeien met hun eigen regels.
Deze legende wordt jaarlijks herdacht in de Vosseslagfeesten.

Vanaf Vosseslag gaat het langs de waterlijn naar de havengeul van Oostende. De bewegwijzering is niet evident. Zo missen we bijvoorbeeld de tekens die ons voor de eerste golfbreker terug de duinen moeten invoeren. Daardoor lopen we zonder het te beseffen over het naaktstrand. Gelukkig (of jammer genoeg?) valt bij deze voorjaarstemperaturen niets te merken van de rode borsten en achterwerken die normaal dit strand kleur geven.

Iets verder lopen we dan toch de duinen in en vinden de witrode tekens terug. Ter hoogte van Bredene voert het pad terug naar het strand en komen we aan bij de Beach Club. Enkele moedige surfers trotseren nu al de golven om hun hobby te beoefenen. Wij stellen ons tevreden met een drankje en een stuk taart op het terras van het mooie chalet op de rand van de duinen.
Vanaf hier gaat het rechtdoor langs het pad op de rand van de duinen. Het pad is verhard, maar door het stuifzand maakt het meestal weinig verschil uit of je in de duinen of op het pad loopt.

Vanuit de verte zien we voor Oostende de in aanbouw zijnde windmolen kolossen. We bedenken dat dit veelbesproken project te pas en te onpas geciteerd wordt als bewijs van België’s inspanningen op het vlak van ’schone’ energie. Maar ondertussen bengelt ons landje onderaan het Europese peleton inzake klimaatinspanningen en heeft dit project al ruim vertraging opgelopen.
Ter hoogte van het Fort Napoleon stappen we via trapjes terug het duin op en belanden midden de havenwerken die de boel hier grondig op zijn kop gezet hebben. Iets verder heeft de windmolenwerf het GR-pad onderbroken dat ons normaal langs de kade van de havengeul moest voeren. 
Afgaand op het kaartje in de topogids lopen we dan maar links in plaats van rechts naast het Visserijdok. De vissersboten en hun netten liggen er rustig bij en verspreiden hun typische geur. Jammer dat er nergens enige activiteit te bespeuren valt.

We komen uit bij de bruggen die ons naar de andere kant van de haven en het spoorwegcomplex Oostende moeten binnenleiden. De vernieuwingswerken hier zijn grotendeels beëindigd, maar toch is het zoeken waar je als voetganger veilig dit wegen- en bruggencomplex moet doorkomen. Het valt ook op dat je als voetganger heel wat meer weg moet afleggen via allerlei rotondes en omweggetjes. Koning auto heeft hier absolute voorrang.

Uiteindelijk raken we ongedeerd bij de ingang van het Maria-Hendrikapark. De GR tekens leiden ons langs en over de verschillende vijvers in het park, en voor we het weten staan we in het centrum van Oostende, meer bepaald in de wijk Petit-Paris. Oostende heeft zijn benaming ‘Koningin der badsteden’ voornamelijk te danken aan Leopold II die er met zijn Congo-geld tal van megolomane projecten realiseerde. Dat merk je alleszins als je de Koninklijke Stallingen passeert. Het complex waarin nu het Stedelijk Sportcentrum huist werd indertijd volledig opgetrokken in Viking-stijl en moest (wegens de nabijheid van de paardenrenbaan) onderdak bieden aan de koninklijke renstal. In deze wijk zie je nog talrijke gevels die dateren uit de eerste helft van de 20ste eeuw. Charmant, en zeker de moeite waard om er binnen te stappen is ‘Le Chatelet’, een gezellig buurtcafé dat in een dergelijk ‘klein kasteeltje’ nog steeds stand houdt.

Aan het einde van de Koninginnelaan prijken de Koninklijke Galerijen, het einde van deze GR 5A etappe.