Intro
Terwijl onze politici druk bezig waren met hun geroemde compromiscultuur (lees ‘het land alsmaar verder onbestuurbaar maken’) uit bezorgdheid voor ons allen (lees ‘machtshonger’), hebben wij dit weekend terug de GR 5A Noord opgepikt in Heille (gehucht van de Nederlandse gemeente Sluis).
Heen en terug
Het enige probleem was: hoe kom je in Heille vanuit Antwerpen met openbaar vervoer? Niet dus. Ik ben dan maar beginnen zoeken naar mogelijkheden om in Middelburg (deelgemeente Maldegem) te raken, en ‘o wonder !’, dat blijkt te kunnen. Er gaat op zaterdag vanaf de middag een bus van Brugge naar Middelburg zodat we nog mooi konden uitslapen alvorens rond 10.45 u. de trein op te stappen in Antwerpen. Iets voor 1 u. waren we op onze bestemming.
In Damme werden we opgepikt door de familietaxi. Heb je die luxe niet, dan is er normaal geen probleem om per bus in Brugge station te komen. Er zijn regelmatige verbindingen.
De wandeling
Middelburg passeerden we al tijdens de vorige GR 5A etappe ‘St-Jan-in-Eremo – Heille’. Het is echter maar 1,3 km stappen van daar naar Heille, zodat we dat stukje dan maar opnieuw gedaan hebben. Daardoor konden we deze keer ook wat meer tijd doorbrengen in Middelburg. Net op de grens blijkt de Molenkreek nu ingericht te zijn als een beschermd stukje natuur, compleet met rustbankjes en houten pontonnetjes. De taverne aan de overkant van de grens heeft een ruim terras, en bij het warme weer was dat voor ons een onweerstaanbare verleider …
(klik op de foto voor de volledige reeks op Picasa)
Tussen Middelburg en Heille loopt de GR 5A vanuit Antwerpen nog een laatste keer Nederland in. Waar het pad vorige keer nog tot in Heille zelf liep, is er ondertussen een nieuw stukje fiets / wandelweg in gebruik genomen zodat de autoweg kan vermeden worden. Vandaar gaat het de velden in waarbij nog zo’n 2 km. de grens gevolgd wordt. Dan wordt de grens terug overgestoken en belandt de GR 5A definitief op Belgisch grondgebied.
Mooie veldwegen met opstapjes om draadomheiningen zonder kleerscheuren over te komen, leiden ons door de Maldegemse Polder. Ter hoogte van Lapscheure komen we even bij de drukke N49 Antwerpen – Knokke, maar dan gaat het onmiddellijk terug de velden in. Heerlijke paden voeren door de Spermaliepolder en vervolgens via de Zeedijk tot bij het kanaal Sluis – Damme (Damse Vaart). In de verte zien we de torens van Sluis.
Bij het kanaal splitst het Grenslandpad (LAW 11) zich af van de GR 5A. Vanaf Hulst al vielen beide samen.
Voor de Grenslandpad fietsers en wandelaars moet deze plaats echter een ontgoocheling zijn. Het zelfbedieningspont Kobus dat hen naar de overkant van de Damse Vaart moet brengen is momenteel buiten gebruik. Er zit voor hen niets anders op dan een ommetje van 2 km. te maken naar de brug van Hoeke om daar aan de overkant van de vaart te komen. Vooral voor wandelaars zijn 4 extra kilometers niet niks.
De GR 5A gebruikt het veer niet en voert over de graasweides langs het kanaal naar Hoeke. Fietsers kunnen dit pad evenwel niet gebruiken, tenzij ze alles over draadomheiningen kunnen heisen. Dit stuk is voor ons dan ook een echte meevaller, vergeleken met het drukke fietsverkeer aan de overkant van de vaart.
In Hoeke is het tijd voor een welgekomen rustpauze. Het warme weer heeft heel wat mensen buitengelokt zodat we amper een plaatsje vinden op het terras van de taverne aan de brug. Eenmaal we zitten vinden we het eigenlijk zelfs te warm …
Terug op stap dan maar. We volgen nog een paar honderd meter het drukke fietspad om dan de vaart te verlaten en door de velden richting Oostkerke te stappen. Het is hier veel rustiger, alleen jammer dat het bijna 4 km. over asfalt gaat.
Oostkerke met zijn witte huisjes ligt helemaal ingedommeld onder de namiddagzon. De stoere platte kerktoren lijkt buiten proportie voor dit kleine dorpje.
Tegenover de kerk gaat het via een onverharde weg terug naar het kanaal Sluis-Brugge. De plaats waar we bij het kanaal uitkomen staat bekend als de ‘Sifons’. Voor de meesten is het woord synoniem voor een in de streek bekend mossel- en palingrestaurant. Het woord staat echter letterlijk voor de sifons die de Damse Vaart onder het Leopold- en het Schipdonkkanaal leiden. Deze laatste twee staan hier bekend als de Blinker en de Stinker. Het Leopoldkanaal voert relatief proper water uit de polders af (de Blinker), terwijl het Schipdonkkanaal vooral zorgt voor de afwatering van de Leie. Er werd ook nogal wat verontreinigd water in geloosd (de Stinker). Gelukkig is de situatie er vandaag al heel wat op verbeterd en is het gedaan met de onaangename geurtjes.
Er is hier in de streek trouwens heel wat te doen rond het Schipdonkkanaal en de verbredingsplannen. Het is ook nooit goed: ofwel werken aan de ontlasting van het zwaar vervuilende wegvervoer, ofwel ingaan tegen de lokale belangen van huiseigenaars die al lang weten dat ze in een voor onteigening gereserveerde zone wonen …
Vanaf de Sifons is het nog een kleine drie kilometer tot Damme, ook weer grotendeels door de velden, met in de verte altijd het zicht op de bomenrij langs de Vaart.
Damme is voor ons het eindpunt van deze GR 5A etappe.
Morgen gaat het van hier uit verder naar Brugge die scone.
| < Prev | Next > |
|---|
Het Schipdonkkanaal hoort al jaren op de Unescolijst van werelderfgoed te staan. Het bezwaar is dus veel breder dan enkel het belang van een paar omwonenden. De Stinker en de Blinker zijn topmonuimenten van cultuurhistorisch belang. Dat hoort niet thuis in de waan van de dag die we het economisch belang noemen.
We kunnen er misschien meteen het 8ste wereldwonder van maken ...
En die Unescolijst van werelderfgoed, als die niet thuishoort 'in de waan van de dag die we het economisch belang noemen', dan ben je ofwel erg naïef of precies daarop uit.
Even nuanceren. De verbreding voor het schipdonkkanaal veronderstelt (in functie van de rendabiliteit) en impliceert een significante toename (quasi verdubbeling) van de containertraffic te Zeebrugge, met als gevolg dat het vrachtverkeer op de weg in de regio eveneens op een evenredige mate zal toenemen. Niet alleen lokale huiseigenaren maar ook natuurliefhebbers die op een grotere afstand van het kanaal wonen (zoals ondergetekende Bruggeling) vragen zich af of een uniek, zeldzaam en schilderachtig stuk open ruimte moet worden opgeofferd aan het transport van nog meer “made in China”-consumptiegoederen, waaraan we nu al geen gebrek hebben, in tegenstelling tot het schaarse natuurschoon in Vlaanderen. De logistieke activiteiten te Zeebrugge bieden overigens weinig duurzame en toegevoegde economische waarde; de lusten gaan vooral naar grote de bedrijven en het havenbestuur, terwijl de lasten door de gemeenschap worden gedragen (overlast, kosten infrastructuur, etc.).
Met je opmerking dat we nog meer consumptiegoederen best kunnen missen ben ik het helemaal eens. Voor mij hoeft het evenmin. Maar echt nuanceren betekent dat je ook beseft dat er mensen zijn die het daar niet mee eens zijn. Echt nuanceren impliceert ook dat je erkent dat er verschillende studies en standpunten zijn die allemaal even ernstig tegenovergestelde dingen beweren. En echt nuanceren doe je ook met de vaststelling dat huiseigenaren die maar al te goed weten dat ze onroerend goed kopen in een al vele jaren ‘gereserveerde’ zone, nooit zullen akkoord gaan met een eventuele verbreding van het Schipdonkkanaal, welke ook de argumenten daarvoor mogen zijn (behalve een rijkelijke onteigeningsvergoeding). Hun protest is dan ook allesbehalve ‘genuanceerd’ en heeft vooral met eigenbelang te maken. En zo heeft iedereen zijn genuanceerde waarheid. Het probleem lijkt me eerder te zijn dat er voor genuanceerd denken geen plaats, tijd en aandacht meer is. Het gevolg is dat beslissingen – als die tenminste nog durven genomen worden (cfr. Oosterweel in Antwerpen) – alleen nog maar de macht van de invloedrijkste partij weerspiegelen. Ze belichamen niet meer een genuanceerde afweging van alle factoren die het algemeen belang uitmaken. Mij hoor je geen standpunt ‘voor’ of ‘tegen’ innemen. Het zou maanden studie vergen om me een idee van alle standpunten te kunnen vormen. In mijn wandelverslag stel ik alleen ter plaatse vast dat er een stevige discussie woedt over dit project en dat men het maar niet eens raakt. Of is er al iets veranderd sinds ik daar bijna een jaar geleden voorbijwandelde?
De Stinker en de Blinker: mooie namen. En afgaand op de foto is het een Stinker die er best mag wezen.
Veel bekende stukjes in een prachtige streek. Mijn opa heeft altijd gewoond in Oostkerke en ik kom er nog altijd graag terug.
Wat ik over de verbreding heb gelezen is dat ze de Leopoldvaart en Schipdonk zouden samenvoegen tot 1 breed kanaal en het kan wel goed zijn voor de autowegen, maar als je bedenkt hoeveel jaar dat hier dan onder de werf gaat liggen en wat er daarna nog overblijft aan natuur en rust (handelsverkeer op het water) is nog maar de vraag. Ik ben meer voorstander van de huidige ‘trage-wegen’ situatie :-)
Wat heb je aan de huidige ‘trage wegen’ situatie als op langere termijn het wegverkeer onze atmosfeer onomkeerbaar om zeep helpt? En landschappen zijn door de eeuwen heen altijd veranderd geweest, zelfs het Schipdonkkanaal lag er vroeger niet … Maar ik heb begrip voor je standpunt, net als voor alle andere. We kunnen alleen maar hopen dat uiteindelijk de beste beslissing genomen wordt, gebaseerd op een afweging van objectieve en verstandige criteria. En wie zijn wij om daarover te oordelen (of daaraan te twijfelen)?