Lumaj wandelt

Intro

De tweede etappe van onze ‘Ronde van Vlaanderen’ wordt een internationale, want we steken de Nederlandse grens over. Te oordelen aan de overzichtskaart in de topogids zal dit nog verschillende keren gebeuren. De GR 5A houdt zich in zijn noordwaartse trek bijna altijd in de grensstreek op …

Heen en terug

De verbindingen met het openbaar vervoer zijn redelijk makkelijk. Vanuit Antwerpen neem je een tram richting Linkeroever. Daar neem je buslijn 84 naar de autowegbrug in Vrasene. Je doet het op minder dan een uur.
Om terug te keren vanuit Hulst kun je kiezen. Er gaan bussen richting Sint-Niklaas (bussen van onze Lijn), of richting Antwerpen (Nederlandse bussen). Wij opteerden voor Antwerpen omdat dat het eenvoudigst was. De rit vanuit Hulst duurt een goed halfuur. Nadeel is dat een Belgisch Lijn abonnement hier niet telt en de rit 5 € kost …

Onderweg is er nergens gelegenheid om je te bevoorraden, of om ergens in een café te verpozen (tenzij je De Klinge binnenwandelt). Zorg er dus voor dat je knapzak op voorhand klaar staat.

De wandeling

Wat deze wandeling de moeite maakt is het landschappelijk contrast tussen België en Nederland. Je maakt ook kennis met het Krekengebied dat we op deze tocht binnenlopen.

Het eerste derde van de wandeling is nochtans echt saai.
Betonwegen, een ongeïnspireerd industrieel landbouwlandschap … Pluspunt is dat het Antwerpse havengebied nu achter ons ligt. Een vage rookpluim van de koeltorens van Doel blijft ons nog een tijd achtervolgen. De kerktoren van Verrebroek houdt de rookpluim gezelschap.

Het beeld verandert pas als we bij de Krekeldijk aankomen. Maar eerst passeren we het natuurhuis Panneweel waar enthousiaste vrijwilligers zich inzetten voor het behoud van de kreken die deze streek zo kenmerkend maken. Je kunt hier ook brochures vinden over plaatselijke wandelingen.
De kreken ontstonden door de veelvuldig voorkomende overstromingen in dit gebied. Het zijn geulen die uitgespoeld werden en na het terugtrekken van het water overbleven. Ze gingen algauw een rol spelen in de plaatselijke economie als verbindingswegen naar de Schelde en de zee. Plaatsjes zoals Boekhoute lagen ooit aan kreken en beschikten zelfs over een vissersvloot. Maar naarmate het land beter tegen overstromingen beschermd werd gingen veel kreken verzanden en raakten de verbindingen met de Schelde geblokkeerd. Nu mogen we al blij zijn dat wat nog overblijft beschermd wordt door organisaties zoals het Panneweel.

Met de Grote Geul die we wat verder passeren krijgen we meteen een mooi voorbeeld van zo’n kreek te zien. Dit is blijkbaar een populaire vissersplaats te oordelen aan de hutten die langs de kreek gebouwd werden.
Op dit stuk van de tocht lopen we op of naast de Krekeldijk en de Groenendijk. In dit volmaakt vlakke landschap bieden de paar meter hoogteverschil weidse overzichten naar alle kanten.

Na de dijken is het weer een en al beton. We naderen het grensdorp De Klinge, maar blijven er langs lopen. Uiteindelijk komen we links van De Klinge uit bij de Klingedijkstraat. De roodwitte GR-tekens voeren ons naar links. Waar we 100 m. verder rechtsaf moeten loopt het echter fout. Aan de bushalte die in de topogids vermeldt staat zijn er helemaal geen GR-tekens te zien. De straat naar rechts is geen aardeweg, maar een geasfalteerde straat vol bewoning. Voor alle zekerheid liepen we nog een gans stuk rechtdoor langs de Klingedijkstraat, maar de GR-tekens vonden we ook daar niet meer. Dan toch maar terug naar de bushalte en daar rechts afgeslagen. Aan het einde van deze bewoonde straat vinden we de GR-tekens gelukkig terug. Ze voeren ons naar rechts het fietspad op dat dan weer wel in de topogids vermeld staat. Ofwel zit er iets fout met de kaart in de topogids, ofwel is er hier een wijziging van het parcours doorgevoerd. In alle geval zijn er GR-tekens verdwenen. Belangrijk is dus rechts af te slaan aan de bushalte.

De tocht voert ons terug richting De Klinge, maar nu langs de overzijde. We bemerken de onstuitbare urbanisatiedrang van de Belg. Aanvragen voor bouwvergunningen duiden er op dat ook dit gebied binnen afzienbare tijd bebouwd zal zijn.

Wat verder gaat het links richting grens zonder dat we het dorp hoefden door te lopen. We bevinden ons nu terug op onverharde veldwegen. De vette kleipolders lijken plots verdwenen want het is hier duidelijk zandgrond, met zowaar wat bosachtig gebied.
We lopen de grens over (een plaat maakt ons daar opmerkzaam op want anders wisten we het niet eens). Het contrast met België kan niet groter zijn. Misschien ligt het aan het andere bodemtype, maar we lopen nu plots in een wandelgebied met heerlijk onverharde wegen. Geen bewoning, rust. Aan de rand van akkers en weiden staan informatieborden over de vegetatie. Wat een verademing na de langgerekte lintbebouwing rond De Klinge.
We stappen nu richting Hulst, maar slagen er in tussen de bomen te blijven. In België zou dat onmogelijk zijn want alles wordt meedogenloos volgebouwd. Hier is de ruimtelijke ordening duidelijk planmatiger aangepakt en consequenter uitgevoerd. Waar het bos eindigt staan we plots aan de rand van Hulst.

Iets verder ligt de Gentse Poort, het eindpunt van deze etappe. We lopen het bekende grensstadje in om ons te informeren over de buslijnen en tijden (vindt je in het plaatselijke VVV kantoor). Er blijkt tijd genoeg te zijn om bij een lekkere (uiteraard Vlaamse) trappist wat na te genieten.