Lumaj wandelt

Intro

Zaterdag het sluitstukje van de GR 565 afgewandeld. Daarmee hebben we het 120 km. lange Sniederspad volledig uitgelopen.
Voor ons was het een aangename en leerrijke kennismaking met de Antwerpse Kempen, een streek waar je normaal nooit komt, tenzij je er woont, een daguitstap doet, of er familie of vrienden bezoekt.

Deze laatste etappe voert je door een rustige grensstreek, door en langs dennenbossen en velden, met als enige opvallende toeristische uitschieter de Norbertijnerabdij van Postel.

Heen en terug

We vertrokken in Antwerpen-Centraal met de trein van 8.15 u. naar Mol / Neerpelt. Om 9.03 u. stonden we in Mol waar we om 9.14 u. bus 470 namen richting Turnhout. Om 9.28 u. stapten we af in Retie waar ons om 9.55 u. een belbus meenam naar de halte Vaartbrug. Uiteindelijk stonden we daar vertrekkensklaar rond 10 u.
Vanuit het Nederlandse Bladel rijden er ook in het weekend bussen naar Turnhout. We hebben geen idee van uren en reistijd, want zelf reisden we van daaruit naar Tilburg om een vriendin van Maj te bezoeken.

De wandeling

(klik op de foto voor de volledige reeks op Picasa)

De Vaartbrug op de N123 tussen Retie en Postel is een mooi plaatsje. De vaartkom en de oude blauwgeschilderde brug geven er iets pittoresk aan. Toen we daar vertrokken zaten er al verschillende vissers met of zonder tent te genieten van de rust die hier heerst.
Op deze plek komt ook de streek-GR Mol-Om de GR 565 eventjes gezelschap houden. Later op de wandeling zullen we dit GR pad nog eens tegenkomen.
Aan de overkant van het kanaal Dessel-Turnhout volgen we nog even het jaagpad en dan gaat het richting een 3 km. lange zandweg naar Postel. Dennebossen en velden zijn alles wat je onderweg tegenkomt. Het is bewolkt en redelijk nevelig, maar de vogels kwetteren en fluiten dat het een lust is.

Na 3,8 km. wandelen staan we bij de ingang van de abdij van Postel. Brood, kaas, bier en ginseng producten worden verkocht in een winkel naast de ingang. De omliggende tavernes spelen op dezelfde faam in.
Het is de moeite het abdijdomein even binnen te wandelen. Het ontmoetingscentrum gaat pas in de namiddag open, maar we hadden al genoeg aan het mooie 12de-eeuwse abdijkerkje, de statige gebouwen die hun best doen om met elkaar te contrasteren qua stijl, de helder fris klinkende beiaard, en de kruidentuin. We twijfelden nog even om in de winkel een ginsengkuur te kopen, maar opteerden uiteindelijk voor een koffie op het terras van het gasthof net naast de abdij.
Als je de geschiedenis van deze abdij er op naleest, dan genoot ze vooral bekendheid omwille van haar regelmatige steunbedelingen aan de armen van de streek. Nochtans had de abdij het vanaf de 16de eeuw zelf niet breed. Allerlei oorlogsheffingen, de afsplitsing van de moederabdij in Floreffe, de grensverdeling tussen Nederland en België … iedere keer verloor de abdij bezittingen en geld en moest weer moeizaam opnieuw begonnen worden. Dat alles had dan weer zijn effect op de armensteun die men ondertussen als een verworven recht beschouwde. De (arme) bevolking pikte het niet telkens hun steun in het gedrang kwam en bekoelde zijn woede dan maar door zelf ook nog eens de abdij te plunderen.
Het ’spijndingsvenster’ onder de toegangspoort dat zoveel eeuwen symbool stond voor de voedselbedelingen hebben we niet meer gezien. Wat wel opviel was een herdenkingsplaat voor Charles de Broqueville die het als plaatselijke edelman in het begin van de 20ste eeuw tot eerste minister schopte en daarmee heel wat gedaan kon krijgen voor zijn streek. Zijn lijfspreuk is iets om te onthouden: ‘Vaincus peut-être … soumis jamais’.

Het GR pad loopt nu gedeeltelijk rond het abdijdomein door een prachtige dreef. De oude bomen hebben door voortdurend knotten en afzagen de vreemdste vormen aangenomen. Wat verder komen we terug de Mol-Om streek-GR tegen. Niet lang, want bij de weg Postel – Reusel gaan beide paden weer uit mekaar.
Er volgt nu een nogal saai stuk langs deze verkeersweg, maar veel andere opties zijn er niet want we moeten de E 34 autosnelweg oversteken.

Wat verder, net voor de grensovergang tussen België en Nederland gaat het gelukkig terug de natuur in. Na een paar honderd meter staan we ook daar bij een grenspaal (nr. 200) en stappen we Nederland binnen. Toeval of niet, maar opeens stinkt het hier heel erg naar ‘beer’. Eerlijkheidshalve moeten we er bij vertellen dat de stank afkomstig was van Belgische velden waar tractoren druk bezig waren met het verspreiden van aalt. De wind dreef de geur richting Nederland.

Vanaf de grens tot in Bladel stappen we nu meer dan 7 km. langs erg rechtlijnige zandwegen. Voor het overige merk je weinig verschil tussen België en Nederland. De streek bestaat nog altijd vooral uit dennenbossen en af en toe wat velden. Jammer genoeg zijn auto’s toegelaten op deze zandwegen, zodat je geregeld in een stofwolk terechtkomt.
Plots passeren we ter hoogte van de Kroonvensche Heide (misleidende benaming want de streek is nagenoeg volledig bebost) langs een mooi meer. Op de kaart staat het meer zelfs niet aangeduid zodat het redelijk recent moet aangelegd zijn?

Deze grensstreek wordt in Nederland nog dikwijls aangeduid als die van de ‘Acht Zaligheden’. Wat speurwerk leert ons dat dit evenwel niets met een soort luilekkerland of devote gemeenschap te maken heeft. De naam stond integendeel zelfs synoniem met een achterlijk en arm gebied. Tegenwoordig is dat dan weer geëvolueerd naar een gemoedelijke en rustige streek waar het goed wandelen is.
‘Zaligheden’ is een verbastering van het oorspronkelijke ‘Selligheden’. Met dat woord werden een aantal dorpen aangeduid die allemaal een naam hebben die eindigt op ’sel’: Reusel, Eersel, Steensel, Duizel, Hulsel, Knegsel, Wintelré en Netersel. Wintelré lijkt niet in het rijtje thuis te horen, maar wordt in de streek plaatselijk nog wel als Wintersel benoemd.
Bladel hoort er ook niet bij, maar dat zou te maken hebben met het feit dat dit dorp haar landelijk karakter na de oorlog verloor door de opkomende industrialisatie. Bovendien kwam men dan aan ‘Negen’ (S)elligheden, en dat klonk bijlange zo goed niet als ‘Acht’ Zaligheden.
Het Belgische Postel hoort ook niet in het rijtje thuis, alhoewel deze gemeente met haar abdij lange tijd de ontwikkeling van deze ondertussen Nederlands geworden streek beïnvloed heeft.

Op het einde van dit traject kondigt een rij industriegebouwen Bladel aan.
De weg naar het centrum heeft niets interessants te bieden. Het kost ons zelfs moeite om op het centrale plein het eindpunt van onze GR 565 te vinden: de plaats van het geboortehuis van de gebroeders Snieders. Het is een onopvallend huis waar een wandelboom en een gedenkplaat hun nagedachtenis in ere houden. Net boven de gedenkplaat een woud van borden en pancartes die allerlei bouw- en constructiefirma’s aanprijzen. We hadden gedacht dat de gebroeders Snieders beter verdienden … maar in deze tijden zijn er wellicht belangrijker dingen dan een paar naar België uitgeweken en ondertussen al lang vergeten schrijvers.

Wij zullen ze in alle geval niet vergeten. Ze bezorgden ons vele uren wandelplezier, en het was ons een eer hun Antwerpse Kempen te mogen ontdekken.