Lumaj wandelt

Intro:

Wandelen in een eindejaarsperiode heeft iets therapeutisch.
Niets beters dan buiten lopen in de natuur om een frisse neus te halen, diep in en uit te ademen zonder allerlei zware kookgeuren te moeten ruiken. Niets beter dan je geest de open ruimte te kunnen geven die nodig is om wat na te denken over oud en nieuw en over wat echt belangrijk is.
Een wit eindejaar is er al vele jaren niet meer bij. We zijn al blij met een droog, helder en ijskoud winterweertje dat ons nog eens de kans geeft om de dikke sjaals, mutsen, handschoenen en lange onderbroeken onder de mottenballen vandaan te halen. Het heeft iets om goed ingeduffeld buiten te lopen met het gevoel dat de kou je niet kan deren.

Jammer genoeg heeft niet alleen de eindejaarsstemming ons te pakken, ook die gemene verkoudheid virussen, bacillen, bacteriën – of hoe je dat ook noemt – hebben ons te pakken gekregen. We willen daarom geen al te lange afstand wandelen, en stellen ons tevreden met een stukje op de GR 565. Twee maand geleden raakten we op deze route tot in Beerse. Vandaar tot het centrum van Turnhout tellen we nog geen 16 km. Ideaal als rustig tussendoortje.

Heen en terug

Een sneldienstbus brengt ons van Antwerpen naar het kruispunt van de N12 (Antwerpen – Turnhout) en de N132 (Beerse – Gierle) op dik 40 minuten. Vandaar is het nog goed anderhalve km. stappen richting Gierle naar het punt waar we de GR 565 vorige keer verlieten.
Om terug te keren vanuit Turnhout hebben we de keuze tussen de bus en de trein. Beiden brengen je op ongeveer 55 min. naar het centrum van Antwerpen. Alhoewel de bus iets minder comfortabel is, krijgt die toch onze voorkeur. De reden is puur financieel. Met ons Lijn abonnement hoeven we niets te betalen, voor de trein moeten we een onvoordelig enkele-reis-ticket kopen …

(klik op de foto voor de volledige reeks op Picasa)

De wandeling

De etappe start met een mooie zandweg richting Vosselaar. Na 1 km. lopen we door de uitgestrekte buitenwijken van deze gemeente. Er is hier zowaar een straat Renier Sniederspad genoemd. De enige plek waar enige bedrijvigheid te bespeuren valt op deze zaterdag tussen Kerst en Nieuwjaar is het dorpsplein. In de kerk wordt afscheid genomen van een dierbare, in de kerststal wordt een nieuw leven verwelkomd, compleet met een levende dierentuin bestaande uit schapen, kippen en duiven.
Vosselaar ligt nu toch al niet meer zo dicht bij Antwerpen, maar ook hier was de kerk in de late Middeleeuwen onderhorig aan de (allang verdwenen) St-Michielsabdij in Antwerpen. We beseffen hoe langer hoe meer het belang van die abdij. Zelfs de grote en nu nog bestaande abdijen van Westmalle en Tongerlo kwamen op één of andere manier voort uit de grote moederabdij te Antwerpen.
Maar er is ook nog een ander feit dat Vosselaar aan Antwerpen linkt. Waar nu de basisschool is, lag vroeger een enorme beerput. Op zich niets bijzonders, maar die put werd gegraven door de gemeente Berchem. De Berchemnaren brachten de beer met tramwagens naar Vosselaar, waar de boeren een goede prijs betaalden voor het goedje waarmee ze hun schrale akkers konden bemesten. Een mestdecreet avant la lettre?
Na een desondanks alles toch welriekende koffie stappen we de N12 (Antwerpen – Turnhout) over. Alle economische activiteit van Vosselaar lijkt zich rond deze luidruchtige en drukke steenweg geconcentreerd  te hebben.

Al vlug ligt Vosselaar achter ons en gaat het door velden en wat bos richting Turnhout. Onderweg passeren we de Looypaal, een oude grenspaal op de plaats waar Beerse, Vosselaar en Turnhout aan mekaar grenzen. De paal wordt ook wel de Vossepaal genoemd omdat aan de kant van Vosselaar een vossestaart gebeiteld staat. De legende zegt dat je met een speld in de staart moet prikken, en als je dan met je duim hard duwt op die plaats zou er bloed uit komen. We hadden geen speld bij …

Na de Turnhoutse Ringweg onderdoor gestapt te zijn passeren we een ouder streng uitziend gebouw waarin nu een basisschool zijn stek gevonden heeft. Vroeger droeg deze school echter de ronkende naam ’Apostolieke School van de Jezuëtenorde’.  Hier werden missionarissen opgeleid voor ze in de wijde wereld op zieltjesverovering gestuurd werden. Het kan verkeren, vandaag zijn andere godsdiensten bij ons op veroveringstocht.
We komen bij het oude kanaal Antwerpen – Turnhout. Bij het begin van de GR 565 in Schoten maakten we al kennis met dit kanaal, maar daar werd het de Schotenvaart genoemd.
Hier staan we op minder dan 1 km. van het centrum van Turnhout, maar de route maakt nog een stevige omweg door de streek ten noorden van de stad. Het is een rustig landelijk gebied met ook nog wat bos en hier en daar een ven. Een omweg die zeker de moeite waard is.

Uiteindelijk stappen we het centrum in. De GR 565 passeert langs het Begijnhof dat hier bestaat uit een langgerekte straat en daardoor verrassend anders oogt dan de begijnhoven die we tot nu toe elders bezochten.
Wat verder ligt nog het imposante Kasteel in zijn slotgracht, midden in de stad.
Iets verder staan we op de Markt. De obligate kerstmarkt en schaatspiste brengen ons onvermijdelijk terug in de luidruchtige kermisrealiteit van deze eindejaarsperiode. We vluchten de kerk in en vergapen ons aan de uitbundig gebeeldhouwde preekstoel, compleet met wonderbaarlijke visvangst in een sloep, en afkomstig uit de nabijgelegen priorij van Corsendonck.

Daarmee weten we meteen welk bier we kunnen drinken om deze GR 565 etappe af te sluiten.