Intro:
Woensdag beslisten we nog in allerijl om donderdag 23/10 te gaan wandelen. Er werd een mooie herfstdag voorspeld en met een druk weekend voor de boeg wilden we deze kans niet laten voorbijgaan.
De keuze viel op een stukje GR 565, het Renier Sniederspad, dat we ooit eens begonnen waren als sluitstuk van de westelijke E 2 verbinding (Deurne – Zoersel).
Heen en terug
Op het Franklin Rooseveltplein in Antwerpen nemen we bus 720 die ons kan afzetten in Zandhoven-Heikant. Dat bleek een vergissing te zijn. Die bus doet er ruim een uur over, terwijl we 15 minuten later snelbus 427 hadden kunnen nemen die het in een halfuurtje doet. Bovendien merkten we pas op de bus dat we ons fototoestelletje niet bij hadden. Nu ja, we laten het niet aan ons hart komen, deze dag is er om te onthaasten. Van Zandhoven-Heikant moeten we wel nog 2,5 km stappen tot bij het Boshuisje waar onze dagetappe begint.
Terugkeren doen we vanuit Beerse op de weg Turnhout – Antwerpen met bus 417. Ook dat punt ligt nog ruim 1,5 km van het eindpunt van onze wandeling.
Al bij al hebben we met aan- en uitlooproute toch ruim 25 km gestapt.
De wandeling
De wandeling zelf is een aanrader. Je maakt kennis met een mooi stukje Antwerpse Kempen – lange stukken bosgebied, afgewisseld met meer open landbouwstreken – terwijl de bebouwing relatief beperkt blijft tot de doortocht van enkele dorpskernen en wijken. Het enige minpunt is het constante achtergrondlawaai van de E34 die tijdens de ganse duur van de tocht nooit ver weg is.
Vanaf het Boshuisje gaat het al meteen enkele kilometers door het Zoerselbos om dan via rustige buitenwijken net buiten de dorpskern van Zoersel zelf te blijven. Daarbij passeren we het deftige Zoerselhof met de protserige siertuin, maar ook enkele oude hoeves waaronder de mooi gerestaureerde Voorste Hoeve.
Na het kruisen van de drukke N14 (Oostmalle – Lier) gaat het door de velden via het gehucht Eynhoven richting E34. Vanaf daar volgt weer een lang stuk door uitgestrekte bossen. We passeren het kruis van Blommerschot en verlaten pas kilometers verder terug het bos. Op dat moment bevinden we ons vlak bij Wechelderzande.
Dit dorp schijnt zowaar een kunstenaarsreputatie te hebben, maar het enige waaraan je dat nu nog merkt zijn de straatnaamborden in de vorm van een schilderspalet. Het romantische kleine ‘landbouwersdorp op de hei’ is ondertussen voltooid verleden tijd en vervangen door een onopvallend slaapdorp. De ranke smalle spits op de stoere kerktoren blijft evenwel overeind, en in zijn schaduw houdt ook het Gasthof De Keyser dapper stand. Dit is ook de enige kans om tijdens deze wandeling een drink / eetpauze in te lassen.
Meteen na Wechelderzande duikt het traject terug de bossen in. Af en toe worden die afgewisseld met stukken landbouw. Je passeert hier zelfs een oud NAVO vliegveld dat blijft getuigen van de Koude Oorlog paranoia. Het gaat verder langs het recreatiedomein de Lilse Bergen dat er in dit jaargetijde erg verlaten bij ligt, en tenslotte voert de tocht nog door de Beerse Heide waar de weekendhuisjes architectuur hoogtij viert. Variatie genoeg dus …
Waar ons pad de weg Beerse – Gierle (N 132) kruist houden we de wandeling voor bekeken. We dachten hier een bushalte te vinden, maar dat was ijdele hoop. Achteraf bekeken waren we beter doorgewandeld tot in Vosselaar, maar dat wisten we op dat moment niet. In plaats daarvan zijn we gewoon de weg afgestapt richting Beerse in de hoop toch die bushalte te vinden. Het duurde evenwel tot bijna in het centrum van Beerse voor we op de baan Turnhout – Antwerpen een halte vonden. Gelukkig hoefden we slechts 5 minuten te wachten.
Dit verlengstuk aan onze wandeling maakte wel duidelijk dat Beerse de gemeente van Janssens Pharmaceutica is. Overal wijzen borden de weg naar dit beroemde bedrijf dat ondertussen ook niet ontsnapt aan de wereldwijde golf van herstructureringen, overnames en delocalisatie. De grote directievilla’s langs de weg schijnen zich daar echter niet aan te storen. Business as usual.
| < Prev | Next > |
|---|
