Lumaj wandelt

Intro:

Niet iedere GR etappe kan even mooi, spectaculair of boeiend zijn.
De GR 512 etappe die we zondag stapten kondigde zich nochtans veelbelovend aan. Het ging van de heuvelachtige streek rond Linkebeek - Beersel via de Zennevallei het Pajottenland in. Jammer genoeg werden de landschapsparels op deze tocht al te vaak afgewisseld met veel bebouwing en asfalt. Typisch een streek die opbokst tegen de zware urbanisatie- en industrialisatiedruk die de nabijheid van Brussel met zich meebrengt.
We stapten er door en keken er naar ...

Het mooie aan een GR-route die je systematisch afwandelt is het veranderende landschap. Je loopt van streek naar streek en krijgt telkens weer nieuwe zichten, andere indrukken, verrassende plekjes.
De GR 512 is ideaal in dit opzicht. Het is geen echt lange route, en toch zit er heel wat afwisseling in. We startten in het Hageland, liepen onder Leuven door via het Meerdaalwoud. Zo kwamen we terecht in de druivenstreek om dan het Zoniënwoud in te duiken.
Na het Zoniënwoud moesten we dan zondag weer in een totaal ander, maar minstens even interessant wandelgebied terecht komen. De streek ten zuiden van Brussel met Linkebeek, Beersel en Alsemberg staat immers bekend als een idyllisch groen heuvellandschap. Jammer genoeg kregen we van dat gebied naar onze zin veel te veel bebouwing en verkeerswegen te zien. Wat dat betreft doet de GR 12, die we tijdens deze wandeling kruisten, het veel beter.

Heen en terug

Vanuit Brussel-Zuid of -Noord neem je de L-trein naar Nijvel (Nivelles). Die zet je af in station Holleken. Van daar nog een paar honderd meter stappen richting Nijvel langs de spoorweg tot bij de brug waar je terug de GR tekens oppikt.

We eindigden deze wandeletappe bij kilometerpunt 35. Vandaar is het nog een kleine 500 m. stappen tot in het centrum van Sint-Pieters-Leeuw.
Bus 170 pikt je om het uur op aan de kerk van Sint-Pieters-Leeuw en brengt je in een halfuur naar het station Brussel-Zuid.

De wandeling

Al kort na het vertrek loopt deze GR 512 etappe het Kleetbos in. Dit is net zoals de vorige bossen die we doorkruisten een overblijfsel van het vroegere Kolenwoud. Meer dan een klein overblijfsel is het echter niet, alhoewel de soms prachtige parkzichten dit stukje meer dan de moeite waard maken.
Hetzelfde geldt voor het Dwersbos dat na een paar Linkebeekse straten en de drukke baan Brussel - Alsemberg aan de beurt komt.
Maar dan gaat het Beersel door, en ontkom je tijdens de volgende kilometers niet meer aan de drukke bebouwing in deze regio. Wel krijg je af en toe mooie uitzichten op de Zennevallei en het in de verte gelegen Brussel.

Klik op de foto voor meer foto's op Picasa

In Beersel kruist de GR 12 ons pad. Toen we hier een jaar geleden over deze route voorbijstapten (zie Brussel-Zuid - Dworp) kregen we een toch iets positiever beeld van de streek. Blijkbaar zijn er nog mooie wandelwegen te vinden in de richting noord - zuid (GR 12), maar is dat heel wat moeilijker geworden van oost naar west (GR 512). Beide routes lopen zo'n anderhalve kilometer samen en gaan dan terug hun eigen weg. Ondertussen wordt wel één van de blikvangers van deze tocht aangedaan: het kasteel van Beersel.

De GR 512 verlaat nu deze heuvelende streek en daalt af naar de Zennevallei. We steken een spoorweg over en lopen vervolgens onder de E 19 (Brussel - Bergen - Parijs) door. Bij Lot kruisen we de Zenne zelf. Als je het kleine rustige riviertje ziet is het moeilijk in te denken dat dit eeuwenlang een druk bevaren waterweg was. Die transportfunctie werd ondertussen al lang overgenomen door het kanaal Brussel - Charleroi dat we iets verder kruisen, en door de E 19. In feite is het alleen de E 19 die de grote transportader is, want het kanaal wordt tegenwoordig nog slechts mondjesmaat gebruikt, en dat ondanks de peperdure infrastructuurwerken die de laatste halve eeuw verderop in Wallonië uitgevoerd werden (Strépy, Ronquières).

Na wat Lotse woonwijken volgen we het kanaal anderhalve kilometer zuidwaarts en lopen dan op Brukom af, een wijk die al bij de gemeente Sint-Pieters-Leeuw hoort, de eindbestemming van deze wandeletappe. Meteen heeft de GR 512 ons daarmee een nieuwe streek binnengevoerd: het Pajottenland.
De drukke Bergense Steenweg in Brukom is een mooi voorbeeld van hoe verkeersaders streken letterlijk kunnen opdelen en van elkaar isoleren door het onmogelijk te maken om nog ongehinderd over te steken. Een betonnen vangrail scheidt de rijrichtingen en we zijn verplicht 200 m. verder naar verkeerslichten te lopen om daar de weg over te gaan. Vervolgens keren we terug tot voorbij het punt waar we eerder bij de weg kwamen. Het klinkt afgezaagd, maar koning auto krijgt absolute voorrang, en trage weggebruikers mogen tevreden zijn dat ze met een tijdrovend en nutteloos ommetje toch nog de weg kunnen oversteken.

Gelukkig vallen de laatste 7 km. van deze wandeletappe dan weer veel beter mee. Het gaat nu via Mekingen en de 300 m. hoge VRT zendmast door landelijk gebied naar Sint-Pieters-Leeuw. In Mekingen passeren we één van de laatste resterende authentieke dorpscafés in het Pajottenland: 'In de Oude Smisse'. Ondertussen was het wel beginnen regenen en het zag er niet naar uit dat het snel zou ophouden. Met tegenzin besloten we dan maar door te stappen, want eenmaal knus geïnstalleerd in zo'n cafeetje is de verleiding om het einde van de buien op een aangename manier af te wachten veel te groot. We moesten nog in Sint-Pieters-Leeuw raken en vandaar via Brussel naar Antwerpen ...

Het laatste gedeelte van de wandeling volgt voor een groot stuk het valleitje van de Zuunbeek. Jammer dat ook hier de bebouwing aan de overkant van het valleitje nooit uit het zicht is. Bij kilometerpunt 35 verlaten we het GR 512 pad en stappen nog een paar honderd meter tot bij de stoere kerktoren van Sint-Pieters-Leeuw. Aan onze benen te voelen ligt het dorpscentrum duidelijk op een hoogte. Leeuw heeft hier niets te maken met de koning der dieren, of met Vlaamse symbolen. Het woord betekende vroeger gewoon 'heuvel'. Het dorp werd altijd aangeduid als Leeuw. Sint-Pieters kwam erbij om een onderscheid te maken met andere plaatsnamen zoals Zoutleeuw, Denderleeuw, ...
Het dorpscentrum mag er alleszins zijn, en zelfs al vonden we hier niet het oudste en gezelligste cafeetje van het Pajottenland, er was gelegenheid genoeg om bij een stevige trappist de bus naar Brussel op te wachten.

< Prev		Next >