Lumaj wandelt

Intro:

Een rustig en erg mooi stukje GR 512 door een redelijk onbekende streek.
Altijd licht heuvelend, langs sluimerende dorpen en gehuchten, met afwisseling tussen bos en landbouwstukken, en veel onverharde paden.
In de verte komt de groene muur van het Meerdaalwoud steeds dichterbij, maar dat is iets voor de volgende etappe.

Het vorige stukje GR 512 smaakte naar meer zodat we donderdag 24/9/2009 gewoonweg verder gingen wandelen op dit traject.
Het was aanvankelijk een erg sombere dag met zware bewolking en af en toe wat miezelregen. Er hing een zwaar loodkleurig wolkendek over de streek dat alle geluiden verstikte. We voelden ons indringers die de rust kwamen verstoren wat ons dan weer de neiging gaf om zo stilletjes mogelijk en bijna stiekem verder te sluipen. Wel een speciaal gevoel ..., maar het deed niets af aan de verrassend positieve indruk die de streek op ons maakte. Hier kun je nog ongestoord rondwandelen en genieten van een landschap dat wijdsheid en mooie panorama's afwisselt met erg intieme stukjes boskant en holle wegen.

Heen en terug:

Hou er rekening mee dat we deze wandeling op een weekdag buiten de vakantieperiode stapten. Begin- en eindpunt zijn dan vlot te bereiken met openbaar vervoer. In de weekends is er echter geen busbediening aan de beginplaats van de wandeling. Je moet dan ofwel vanuit het centrum van Lubbeek of vanuit Binkom naar het beginpunt stappen.

We spoorden naar Leuven en namen daar bus 485 naar Tienen. De bus rijdt door het centrum van Lubbeek en bereikt dan nog geen twee minuten later de halte 'Brakem' waar je onmiddellijk de roodwitte GR tekens terugvindt (kilometerpunt 10 in de topogids). Reken 15 à 20 min. voor de rit.

We keerden terug vanuit het centrum van Bierbeek. Je raakt daar door tussen kilometerpunten 14 en 15 een mooi onverhard wandelpad te volgen dat uitkomt vlak naast de kerk van het dorp. Taverne In de Molen is een aangename pleisterplaats om op de bus te wachten. Er zijn om het halfuur bussen en ze brengen je in dezelfde tijd terug naar Leuven station.

De wandeling:

Vanaf het startpunt van de wandeling loop je al meteen een mooie onverharde dreef in. Een plaatje 'Privaat eigendom' geeft nogal misleidend de indruk dat je er niet in mag, maar de GR tekens nemen (voorlopig) de twijfels daarover weg.
Misschien heeft dat bordje te maken met het 500 m. verder gelegen Kasteel van Brakum, een beetje een overdreven benaming voor een uit de kluiten gewassen oudere villa. Maar het moet gezegd, het ligt wel in een stemmige omgeving. Tijdens de oorlog zouden heel wat KUL studenten hier onderdak gevonden hebben zodat ze konden ontsnappen aan de verplichte tewerkstelling in Duitsland.

Klik op de foto voor meer foto's op Picasa

We lopen verder door een stukje bos dat er door het sombere weer plots erg donker en dreigend uitziet. Als om die indruk nog wat te versterken loopt ons pad plots op een hek af dat de weg afsluit. Maar ook hier vertelt een GR teken dat we gewoon rond het hek kunnen stappen en verder doorlopen. Dit stukje GR kronkelt zich nu door een erg afwisselend gebied met snel op elkaar volgende bosstroken en landerijen. Het geeft iets beslotens aan de streek met tal van mooie zichten en intieme hoekjes.

Bijna aan het gehucht Malendries zien we in de verte het kerktorentje van Kerkom priemen. We bevinden ons op grondgebied Boutersem, een dorpsnaam die vooral bekend is als afrit op de E40 Brussel - Luik. We zouden met zijn allen eens wat meer uit die auto's moeten stappen en af en toe wat tijd nemen om op ontdekkingstocht te gaan in al die streken waar we alleen maar doorrazen. We hebben er simpelweg geen idee meer van wat er allemaal buiten die vangrails te beleven valt (maar dan liefst zonder auto).

Niet ver buiten Hoogbutsel komen we bij de kapel van Onze-Lieve-Vrouw van Sterreborne. Dit is niet zomaar één van de vele wegkapelletjes die je hier overal tegenkomt. Het gebouw kan gerust wedijveren met een kleine kerk en zou al sinds de 15de eeuw een bescheiden bedevaartsoord zijn.
Volgens de legende was het hier honderden jaren geleden nog een uitgestrekt bosgebied waar weinig of geen wegen doorliepen. Op zekere dag waren twee gravinnen met hun koets van de weg afgedwaald en hier in de buurt terechtgekomen. De dames waren erg dorstig en vonden maar geen water om die dorst te lessen. Ze begonnen te bidden om water, en o wonder, er verscheen boven het donkere bos een heldere ster waarvan de staart hen de weg wees naar deze plaats. De bron die ze vonden is er nog altijd en bevindt zich onder een klein kapelletje naast de hoofdkapel. Na het wonder dat de twee gravinnen redde van een gewisse dood werd iedereen die sindsdien van het water dronk onmiddellijk genezen van alle kwalen. We wilden het ook wel eens proberen, maar om één of andere reden vonden we de bron erg droog en leeg.
Onze kwalen blijven we dus nog altijd meeslepen, maar we weten nu wel waarvoor de naam Sterreborne staat. 'Borne' is een oud woord voor 'bron'. Het is de bron waar de ster naar wees.

Nog altijd dorstig wandelen we verder. De boeren hebben ook hier de gewoonte onverharde veldwegen mee om te ploegen. 't Is maar dat je het weet (en gelukkig vertelt de topogids dat) want de bewegwijzering zou anders wel erg onduidelijk zijn op sommige plaatsen. Na een paar mooie kilometers slagen we er zo in de steenweg Leuven - Tienen te bereiken.
Het laatste stukje voor de steenweg vermeldt de topogids dat je bij huis nr. 72 linksaf een smal met gras overgroeid paadje moet instappen. Sindsdien zijn hier echter wat nieuwe straten aangelegd en is blijkbaar ook de huizennummering gewijzigd. Het is nu bij nr. 22 dat je linksaf moet, en het eerste gedeelte is een betonstraat waarna je rechtdoor het paadje ontdekt waarvan eerder sprake.
Op de steenweg aangekomen moet je vaststellen dat het in de topogids vermelde Jagershof niet meer bestaat. Gewoon verdwenen. Waarschijnlijk vervangen door nieuwbouw. Je hoeft er dus ook hier niet meer op te rekenen je dorst eindelijk te kunnen lessen. Die gravinnen hadden meer geluk dan wij ...

We steken de steenweg over en lopen al vlug terug door de velden. Wat verder kruisen we de spoorweg Brussel - Luik en dan gaat het lichtjes stijgend over de Galgeberg richting E40. Door de heuvel blijft het autostradelint gelukkig lang verborgen en blijft het ook onhoorbaar tot je er vlak bij staat.

We komen nu ter hoogte van Neervelp. De naam klinkt bekend want hier kwamen we nog geen twee maand geleden door op de GR 128. Beide GR routes kruisen elkaar net op de grens van de gemeenten Boutersem en Bierbeek. Voor het eerst komen we ook andere wandelaars tegen. Een lagereschool klasje heeft besloten te profiteren van het mooie najaarsweertje deze namiddag en brengt wat fris leven in de brouwerij vlak bij de wandelboom die beide routes terug doet afscheid nemen van mekaar.

We vatten nu het laatste gedeelte van onze wandeling aan. In de verte doemt de rand van het grote Meerdaalwoud op.
Het valt op dat hier heel wat aan fruitteelt gedaan wordt. We zien vooral appelen- en perenboomgaarden, maar ook een veld met jeneverbessenstruiken ontbreekt niet. Het is volop oogsttijd en we hebben het geluk langs een veld te passeren waar de appelpluk bezig is. Nog voor de appelen in een kist terechtkomen ondergaan ze al een eerste selectie, waarschijnlijk op grootte. We hebben de vraag niet gesteld want we werden nogal achterdochtig bekeken met ons fototoestelletje.
Op de velden die al geplukt zijn ligt de grond onder de bomen bezaaid met achtergebleven peren. De verleiding is groot om er een paar op te rapen, maar we doen het maar niet. Zijn die vruchten wel eetbaar? We hebben er geen verstand van hoe het productieproces in mekaar steekt. De tijd dat Jantje onbezorgd pruimen kon plukken als eieren zo groot ... lijkt definitief voorbij. Misschien komt hij terug?

Volgens de kaart passeren we nu niet ver buiten het centrum van Bierbeek. Na bijna 19 km. is het tijd om onze wandeling af te breken. We ontdekken een stippellijntje dat recht naar het dorp voert. We besluiten dat uit te proberen, en mochten vaststellen dat het paadje nog altijd bestaat. Het is een mooi onverhard wandelpaadje dat naast een beekje daalt. Wat verder is het zelfs onderdeel van het Schavaaiwandelpad dat bij de kerk van Bierbeek uitkomt.
We hebben onze portie beweging gehad voor vandaag en leggen onze benen languit te rusten op het terras voor taverne In de Molen. Uiteraard met een krachtig drankje erbij ... wat dacht je van een La Trappe trappist?