Lumaj wandelt

Intro

Woensdagmorgen 24/6 pakten we onze spulletjes samen in Luik en vertrokken terug naar Banneux om van daaruit onze tweedaagse wandeltocht verder te zetten. Spa ligt in vogelvlucht niet zo ver van Banneux, maar de GR 5 beschrijft een wijde bocht door de streek rond Spa om het stadje tenslotte binnen te trekken vanuit de zuidkant.

(klik op de foto voor de volledige reeks op Picasa)

Heen en terug

Gisteren verliep de trip van Banneux naar Luik via 2 buslijnen, vandaag raadde de NMBS website ons voor de omgekeerde richting een combinatie trein – bus aan. We vertrokken om 9.16 u. vanuit Luik-Guillemins met de L-trein naar Verviers. Die zette ons om 9.41 u. af in Pepinster waar we vanaf het station naar de een paar minuutjes verder gelegen kerk moesten stappen. Daar nam bus 727 (richting Aywaille) ons om 9.55 u. mee. Om 10.06 u. stonden we terug bij de ingang van het bedevaartsoord Banneux. Daarmee duurde deze trip nog geen uur, terwijl dat gisteren in omgekeerde richting ruim anderhalf uur duurde. Waarschijnlijk heeft dat te maken met de veel onregelmatiger verbindingen in Wallonië.

Vanuit Spa namen we om 17.50 u. de L-trein naar Welkenraedt. Afstappen in Verviers-Central om 18.14 u., en daar de IC -trein naar Oostende opstappen om 18.34 u. Het was al 19.54 u. als we aankwamen in Brussel-Noord. Dan nog om 20.04 u. de trein naar Antwerpen opstappen zodat het uiteindelijk 20.43 u. was voor we in ons thuisstation stonden. Bijna 3 uur reizen, niet het soort tripje dat je graag heen en terug op dezelfde dag afhaspelt …

De wandeling

Veel volk was er om 10 u. ’s morgens nog niet te bespeuren in Banneux bij het Maria bedevaartoord. We konden in alle rust genieten van een koffietje op één van de vele terrasjes die zich voorbereidden op een heerlijk warme dag. Ook wij deden dat door onze wandelbroeken af te ritsen, alhoewel dat achteraf gezien niet zo’n verstandige beslissing was. Maar daarover verder meer.

Van bij Banneux liepen we vrijwel onmiddellijk een bebost en redelijk vlak gebied in dat ze hier aanduiden als Fagne de Banneux. Een paar kilometer verder wordt het Fagne de St-Remacle. Fagne betekent veen, waterrijke moerassige en zeer kwetsbare gebieden die op deze hogergelegen plateaus voorkomen. Iedereen kent de Hoge Venen – Hautes Fagnes die verder oostwaarts liggen, maar het fenomeen begint hier al in deze streek. Veel herkenningspunten met de typische veengebieden zie je hier echter nog niet. Dat zal nog duren tot voorbij Spa tijdens een volgende wandeletappe.

Na 4 km. begint het pad te dalen tot bij de Ruisseau de Targnon. Van hieruit vertrekken verbindingsroutes naar andere GR paden: de GR 573 en de GR 576. De route begint nu aan een tamelijk lange geleidelijke klim naar het dorp Becco. Het stemmige pleintje aan de kerk met de grote lindeboom nodigt uit tot verpozen.
Van het ene mooie dorpje naar het andere. La Reid ligt slechts 1,6 km. verder en biedt naast de typische huizen gebouwd met de bruine kalkachtige steen van de streek ook een paar tavernes waar voor een natje en een droogje kan gezorgd worden.

Alhoewel we altijd op een hoogte van rond de 300 m. blijven is de tocht nooit echt vlak. Het is pas in de aanloop naar het dorpje Winamplanche dat de route echt begint te dalen. Ondertussen kregen we in de verte al de eerste aanblikken van Spa. De laatste paar honderd meter voor Winamplanche voeren langs een sterk dalend onmogelijk smal paadje. Aan de ene kant doornstruiken, aan de andere kant prikkeldraad. Je raakt er echt niet door en bent wel verplicht de aangrenzende weide in te stappen. Dat we niet de eersten waren bewijzen verschillende losgewrikte omheiningspalen die je makkelijk uit de grond kunt heffen om op die manier zonder de draad te beschadigen erover te raken.

Na dit dorpje volgt een stuk klimmen door bosgebied om bij Creppe terug in de open velden te belanden. We bereiken nu het hoogste punt van deze wandeling (en eigenlijk sinds ons vertrekpunt in Bergen-op-Zoom) op ongeveer 390 m.

Na Creppe duikt de GR 5 het Bois de Mambaye in, en draait nu definitief in de richting van Spa. Het pad volgt de bosrand en begint goed een kilometer verder heerlijk te dalen langs een beekje. We kunnen niet aan de verleiding weerstaan en trekken op een zonneplek de schoenen uit om lekker pootje te baden. Erg koud, maar als we daarna verder stappen voelen de voeten helemaal terug fris aan en gaat het nog eens zo makkelijk. Mooie liedjes duren jammer genoeg nooit lang en uiteindelijk moeten we het valleitje terug uitklimmen om terecht te komen tussen de eerste villa’s die hier midden tussen de bomen neergeplant werden.

Het einde van de wandeling is in zicht. We dalen nu door de buitenwijken richting centrum van Spa. De typische burgervilla’s daterend uit de 18de en 19de eeuw volgen mekaar op. Veelal vergane (maar nog steeds mooie) glorie van wat ooit een wereldvermaard kuuroord was, maar nu verder leeft als ’spa’, de tot soortnaam uitgegroeide merknaam van het in 1921 opgerichte privébedrijf Spa Monopole. Samen met Bru en Spa Reine is het nu onderdeel van de groep Spadel die ook vertakkingen heeft in Duitsland en Engeland. Qua grootte heeft de groep het al lang moeten afleggen tegen reuzen als Cola en Pepsi, maar ze waren met hun ‘Monopole’ benaming wel visionair voor wat deze bedrijven nu op wereldvlak proberen te bereiken: het monopoliseren van het publieke goed ‘water’ ten koste van het fundamenteel recht op drinkbaar water van iedere wereldburger. Gelukkig groeit het verzet tegen deze praktijken. Dat belet wel niet dat Wallonië een paar jaar geleden nog een uitgestrekt bosgebied aankocht om de zuiverheid en beschikbaarheid van het Spadel water veilig te stellen …

Bij de spoorwegovergang verlaten we de GR 5 route en lopen links langs het spoor tot bij het 250 m. verder gelegen station. Aan de overkant de imposante gebouwen van Spa Monopole.
Het heeft iets om in het zicht van dit zuiverende water een stevige Orval te drinken. Het is wel minder leuk om bij het bewonderen van Maj’s zongebruinde benen een teek te moeten vinden … en dan nog één … en dan nog één … in totaal 4 teken die tijdens deze wandeling hun geluk niet op konden. En bij mezelf vond ik er ’s avonds thuis ook nog eentje. De volgende dagen wordt het uitkijken hoe de wondjes evolueren. Tot nu toe hebben we alleszins nog niets alarmerends kunnen vaststellen. Het bewijst alleszins dat een lange broek, zelfs op zonnige dagen, geen overbodige luxe is tijdens lange wandelingen.