Lumaj wandelt

Intro

Na de eerste kennismaking met Klein Zwitserland gisteren tijdens de etappe Diekirch – Beaufort, zou dit een pracht van een wandeling moeten worden. Jammer genoeg is het een kille regendag. Je rijdt echter niet zomaar eventjes op en af naar Luxemburg voor een wandelingetje (zeker niet met openbaar vervoer), dus beslissen we er toch maar mee door te gaan.

Heen en terug

Een dik uur na het vertrek uit Luxembourg-Gare (trein tot Diekirch, vandaar bus tot Beaufort) staan we al in het centrum van Beaufort.
Vanuit Echternach gaan er om het uur bussen naar Luxembourg stad. De rit duurt ongeveer een klein uurtje, en kost nauwelijks 1,5 €.

De wandeling

We moeten aan het Kasteel zijn, want daar start deze etappe. Geen enkel probleem, want dat Kasteel is hier zowat de grote bezienswaardigheid – alle wegwijzers leiden er naartoe. Bovendien ligt het Kasteel helemaal beneden aan het dorp zodat we onszelf nog niet eens hoeven te vermoeien.
Het is al goed 10 u. ’s morgens voorbij, maar Beaufort slaapt nog altijd. Misschien heb je in de zomermaanden meer geluk, maar rond deze tijd van het jaar beweegt er hier nog niets.
Dus dan maar de wandeling aanvatten. Net zoals bij de vorige etappe is het ook nu aangeraden wat drank en proviand in te slaan, want onderweg is er geen gelegenheid om iets te vinden, tenzij in Berdorf (maar niet op een regenachtige winterdag). De wandeling wordt ook hier duidelijk aangegeven door de groene driehoekjes.

De GR5 / E2 route duikt vrijwel onmiddellijk een beekvalleitje in (de Haupeschbaach). De rotsformaties wedijveren met elkaar om de grilligste vormen. Dit is ‘Klein Zwitserland’. De kloof wordt nauwer en via houten bruggetjes dwars je enkele keren de waterloop.
Uiteindelijk verbreed de vallei zich terug en gaat onze route op zoek naar nieuwe hoogten.
Je komt uit op de weg Müllerthal – Grundhof (CR121), steekt deze over, klimt nog wat verder omhoog, om vervolgens doorheen bossen en langs rotsmassieven richting Grundhof te stappen. Na een snelle zigzaggende afdaling beland je in Grundhof.
Er valt hier weinig te beleven, maar de plaats staat bekend als het hart van Klein Zwitserland. We bemerken een paar hotels, maar voor zover we kunnen zien is er slechts eentje open.

Over de parkeerplaats van een autogarage verlaten we het dal waarin Grundhof zich bevindt. Dit is het begin van een redelijk vermoeiende klim naar het uitzichtpunt Kasselt. We stijgen op een mum van tijd van 175 m. naar 351 m. hoogte. De rotsformaties boven zijn echter wel een indrukwekkende beloning voor de geleverde inspanning.

Het pad daalt nu even om iets later het volgende stuk Klein Zwitserland te bereiken. Hier geen beekvalleitje, maar een indrukwekkende reeks rotsformaties langs de rand van een diep dal, de Sieweschhloeff (Sept Gorges). Het gaat hier op en af langs rotstorens waartussen allerlei gangen lopen. Wij volgen de buitenkant. In de zomer wordt hier volop geklommen. Nu hebben we het rijk echter helemaal voor ons alleen. Bij een brugje over een beekje komen we ter hoogte van Raiberhiel (Rovershol). Je kunt je zo indenken dat hier in vroeger tijden heel wat mensen om allerlei redenen schuilplaatsen konden vinden.

Het pad klimt nu en voor je het weet sta je bij de eerste huizen van Berdorf. De GR5 / E2 loopt het dorp door langs de kerk. Op het moment dat wij er passeren is alles er dicht. Er zit dus niets anders op dan door te lopen. De kerk schijnt nochtans een merkwaardig altaar te bezitten. Het rust op een Romeinse ‘Viergodensteen’ die in reliëf de afbeeldingen van Apollo, Hercules, Minerva en Jupiter toont … Hier komen ze er tenminste voor uit dat de meeste van onze katholieke kerken op plaatsen staan waar voorheen heidense tempelgebouwen stonden.

Na Berdorf volgt een makkelijk licht dalend traject door de velden. Op het moment dat we terug het bos induiken begint het feller te dalen en plots staan we bij de ingang van de Aesbech vallei. De ingang loopt door een soort ‘grot’ met de naam Pileschkummer. Nog iets lager komen we zelfs in een nog veel grotere grot, de Houllay. Je bemerkt hier circelvormige uithollingen in het plafond. Ze dateren wellicht reeds van het Romeinse tijdperk toen er molenstenen uit het plafond gehakt werden. Iets verder is een amfitheater gebouwd voor een soortgelijke grot. De plaats wordt nog altijd gebruikt voor lokale festiviteiten.
Trapjes voeren nog een goede 10 m. lager, waar nu de tocht verder gaat door de Aesbech vallei. Het zoveelste stukje sprookjeslandschap van rotsen en water.
Zowat een kilometer verder komen we bij de weg Berdorf – Echternach (CR364). Ons pad blijft echter aan de overkant, klimt wat, dwarst de Sigelbaach (met welgekomen schuilhut voor het regenweer). Op een bepaald moment stijgt het weer erg fel via trappen. We komen bij indrukwekkende rotsmuren, de Teufelsschlucht. Met een beetje verbeelding is het niet moeilijk in te denken dat dit de muren van een oninneembare duivelsburcht waren.

Het gaat nu nog wat op en af. In de diepte ontwaren we de eerste tekenen van bewoning. Echternach nadert. Bij een laatste schuilhut (met uitzicht op Echternach) gaat het stijl zigzaggend naar beneden. Voor je het weet sta je bij het busstation.