Lumaj wandelt

Intro:

So, that's it. The GR 128 trail has felt our feet all the way from Wissant up to Aachen, almost 700 km. straight through Flanders.

Our last hike on the 'Flanders trail' happened to be the most impressive. But to be really honest we have to add that this hike was mostly situated in the Netherlands and in Germany. Call it a coincidence or not, but the most interesting parts of this trail are situated in the beginning (the part through France) and at the end (region of the Voer and the Netherlands). However, this does not mean that the parts going through the 'real' Flanders didn't offer us lots of discoveries and surprises too.

Heen en terug:

We wisten dat vanuit Tongeren bussen naar de Voerstreek rijden. Tongeren ligt op de spoorlijn Antwerpen - Luik. Voor de terugkeer vanuit Aken moesten we sowieso via Luik sporen. Dus namen we een retourticket Antwerpen - Luik. In deze vakantieperiode is dat een Summer Ticket à 15 Euro per persoon, ook in de week.

Voor de heenreis namen we in Antwerpen de trein om 7.31 u. naar Luik. We stapten uit in Tongeren om 9.06 u. Daar moesten we wachten tot 9.52 u. om de bus naar Voeren (39b naar Krutzberg) te nemen. Alhoewel de NMBS website aangaf dat deze bus in Teuven stopte, wist de chauffeur ons te vertellen dat hij normaal gezien maar tot Sint-Pieters-Voeren reed. Verdere haltes werden enkel op 'bestelling' aangedaan. Eigenlijk geldt vanaf Sint-Pieters-Voeren een belbussysteem waarbij je moet reserveren. Toen we uitlegden dat ons dat nergens gesignaleerd was, haalde de chauffeur een formuliertje boven en noteerde onze 'reservatie' voor Teuven. De bus reed vervolgens helemaal naar Sint-Pieters-Voeren, en bracht ons dan als enige overblijvende passagiers nog helemaal tot Teuven. Om 11.05 u. waren we op onze bestemming. Oef !

Terugkeren vanuit Aken is zo mogelijk nog ingewikkelder. Er gaan regelmatig treinen naar Luik, maar je moet wel opletten welk soort trein dat is. Er gaan Thalys-treinen die doorrijden tot Brussel. Dat is de duurste oplossing, en je moet bovendien gereserveerde plaatsen hebben.
Er gaat ook een ICE-trein (komt van Frankfurt) die stopt in Luik en eveneens doorrijdt tot Brussel. De rit naar Luik duurt 20 min. Het ticket enkele reis naar Luik kost 15 Euro, en je hebt geen plaatsreservatie nodig.
De laatste mogelijkheid is een trein richting Luik via Welkenraedt en Verviers. Die doet er wel heel erg lang over.
We besloten de ICE te nemen van 20.31 u. Die werd echter aangekondigd met een halfuur vertraging. Dan maar wachten. Toen de trein uiteindelijk aankwam bleek het een type hogesnelheidstrein te zijn, met alle comfort vandien. Ons ticket tot Luik was volkomen in orde. We vroegen aan de conducteur of we met ons retourticket Antwerpen - Luik verder mee konden rijden tot Brussel. Normaal gezien kon dat niet, want op deze Duitse (luxe-)trein golden andere tarieven. We moesten dus overstappen in Luik op een Belgische IC trein. Maar omwille van de vertraging was er geen enkel probleem om gewoon te blijven zitten tot Brussel ... zonder bijbetalen. Waw! Op 1 uur en 10 min. stonden we in Brussel-Noord. Daar 5 min. later overstappen op een IC naar Antwerpen. We stonden uiteindelijk op nauwelijks 2 uur van Aken in Antwerpen. En dat zonder enige toeslag! We zullen wel geluk gehad hebben.

De wandeling:

Deze etappe start vanuit Teuven met al onmiddellijk een stevige klim naar de Nederlandse grens waar we meteen ook in het Bovenste Bos terechtkomen.
Veel bos en heel wat stijgen en dalen, het zullen de hoofdkenmerken zijn van deze tocht.
In dit mooie stukje bos komt onze route weer samen met het Nederlandse Krijtlandpad. We volgden dit pad eerder al een stuk tussen Maastricht en Mesch (zie de wandelingen Grote Spouwen - Oost-Maarland en Oost-Maarland - Teuven). We zullen het nu terug bijna 15 km. volgen tot bij het Drielandenpunt. Afgaande op onze eigen indrukken, maar ook op het aantal wandelaars dat we onderweg tegenkwamen, moet dit in Nederland één van de mooiere wandelpaden zijn. Meer info over dit 90 km. lange streekpad vind je hier.

Klik op de foto voor meer beelden op Picasa

Bij het uitlopen van het Bovenste Bos krijgen we prachtige panorama's over het Geuldal gepresenteerd. Dit is puur genieten. We lopen vervolgens het dal in en steken bij Epen aan de Volmolen het riviertje de Geul over. Meteen daarna klimmen we aan de overkant het dal terug uit om terecht te komen in het Vijlenerbos. Gedurende ongeveer 7 km. zullen we dit bos, en het erbij aansluitende Malensbos niet meer verlaten. Ergens midden dit wandelstuk komen we bij café-restaurant 't Hijgend Hert, "Nederlands' enige berghut". Dat zegt heel wat over het reliëf in deze streek. In de topogids staat de plaats nog beschreven als een vervallen huis waar we goed moeten opletten om de juiste richting te blijven volgen. Nu ja, de tekst dateert dan ook al van 1999 ... De tekst is wel nog actueel als het gaat over een paar prehistorische grafheuvels die we onderweg tegenkomen, maar we mogen aannemen dat die er op dat ogenblik al een tijdje lagen.

We verlaten deze bossen met zicht op Vaals in de verte, en lopen dan via het plaatsje Wolfshaag naar het Drielandenpunt.
Met zijn 322 m. hoogte is dit het hoogste punt van Nederland, en meteen ook het hoogste punt dat de GR 128 op zijn 700 km. lange tocht passeert. België's hoogste punt ligt in Wallonië (694 m.) en komt dus niet aan bod op de Vlaanderenroute.
Het Drielandenpunt is van oudsher een ware publiekstrekker. De uitkijktoren, speeltuin, doolhof, allerlei eet- en drankgelegenheden, maken er een soort pretpark van dat in deze drukke vakantietijden heel wat volk lokt. Wij herinneren ons deze plaats vooral van vroeger als één van de favoriete schoolreis uitstapjes.
Bij dit punt verlaten we het Nederlandse Krijtlandpad dat hier afdraait richting Vaals. We bemerken ook de aanwezigheid van de Waalse GR 563 (Tour du Pays de Herve) die hier langskomt.

Onze GR 128 volgt nu ongeveer 1 km. pal de grens België - Duitsland. We lopen net binnen de bosrand op Belgisch grondgebied, de weide aan onze linkerkant is Duitsland.
Op het punt waar we de grens verlaten en Duitsland instappen botsten we op een mountainbiker. Volgens zijn indrukwekkende op het fietsstuur gemonteerde GPS werd hij verondersteld hier een stuk GR 128 verder te volgen. Alleen ... zijn kaartmateriaal bevatte enkel België zodat hij nu in een wit niemandsland verder moest. We hebben hem het pad en de GR-tekens aangewezen zodat hij zijn weg kon vervolgen. De richtingaanwijzing op de GPS klopte met wat we vertelden, maar het zou 'blind' rijden worden. Toch nog maar eens een bevestiging waarom een topogids en/of een stafkaart nooit een overbodige luxe zijn ...

De laatste kilometers van onze tocht gaan door het Duitse Preuswald, terug een indrukwekkend bosgebied dat zich over de grensstreek met Duitstalig België uitstrekt. Zo komen we uiteindelijk bij de buitenwijken van Aken en gaat het nog naar de Jeugdherberg die het eindpunt vormt van de GR 128 Vlaanderenroute.

Zoals we meestal ervaren is dit eindpunt zo'n beetje een anticlimax. We beseffen wel dat een Jeugdherberg een prima aankomst vormt voor een lange GR route, maar verder valt op deze plaats absoluut niets te beleven. Het ware beter geweest nog een tweetal kilometer door te lopen tot in het centrum van Aken waar heel wat bezienswaardigheden (zoals de Dom) en het treinstation een waardiger afsluiter zouden vormen.
Maar waar klagen we over? Na 700 km. konden die paar voetstapjes er ook nog wel bij ...

< Prev