Intro:
't Was een tijd stil aan de wandelkant, maar enkele kampeerdagjes lieten ons toch weer toe om een paar vervolgstukjes op de GR 128 te stappen.
Zondag 18 juli ging het van Bilzen richting het Nederlandse Maastricht waar we een oude bekende - de GR 5 - tegenkwamen. We staken de Maas over en liepen dan stroomopwaarts Maastricht uit om in het rustige Oost-Maarland terug op onze positieven te komen.
Dat was nodig, want 't was warm, om niet te zeggen heet ... op zondag 18/7.
Heen en terug:
Geen openbaar vervoer deze keer want we combineerden de wandeling met een korte kampeertrip.
Een bereidwillige buur leende ons de bestelwagen die we naar best vermogen vulden met de fiets en de nodige kampeerspullen. Zo konden we 's morgens naar het eindpunt van de wandeling rijden, vandaar terugfietsen naar het beginpunt, de wandeletappe lopen, en 's avonds de fietsen terug ophalen.
Het is een ideale manier om een streek grondig te verkennen: met de auto, de fiets en te voet.
De wandeling:
De eerste 7 à 8 km. van deze wandeletappe zijn niet de meest boeiende. Het gaat door een erg open en overwegend vlak landbouwgebied over bijna uitsluitend verharde wegen. Dit saaie verloop is het resultaat van de grootse ruilverkavelingen die hier in de jaren '60 plaats vonden.
Het modewoord was toen (en zelfs tegen beter weten in ook nu nog) 'schaalvergroting in de landbouw'. Boeren konden hun versnipperde akkers onderling ruilen om zo grotere percelen te bekomen. In ruil zorgde de overheid voor de nodige infrastructuurwerken: betonwegen, afwatering, ... Het resultaat: uitgestrekte landbouwgebieden waar geen plaats meer is voor de streekeigen fauna en flora. Je merkt dat ook echt als je er door loopt. Nergens valt nog een struikje of hegkant te bespeuren, en van vogels en wegritselende bermbewoners is al helemaal geen sprake meer.
Gelukkig lijkt men nu de zaken toch wel wat anders aan te pakken, maar waar het kwaad geschied is (zoals hier) is een lange weg te gaan om er ooit nog terug een mens- en natuurvriendelijke plaats van te maken.
Klik op de foto voor meer afbeeldingen in Picasa album
Het is dan ook vreemd om hier onderweg over de Slag van Lafelt te lopen lezen. Over de Oostenrijkse Successieoorlog (midden 18de eeuw) hebben we vroeger in de geschiedenisles ongetwijfeld alles moeten leren, maar meer dan een schimmige herinnering aan een vervelende reeks even vlug weer vergeten data was het toch niet meer.
Blijkt dat hier in de velden één van de voor die tijd bloedigste veldslagen uitgevochten is. Er sneuvelden meer dan 17.000 soldaten op amper een paar uren tijd. De ongelukkigen kwamen uit alle windstreken van Europa, maar ook de plaatselijke bevolking zal het geweten hebben, want bijna 150.000 infanteristen en ruiters die als een zwerm sprinkhanen een streek plunderen en verwoesten komen niet onopgemerkt voorbij. Dat we toen al het 'slagveld van Europa' waren, daar zullen die mensen weinig boodschap aan gehad hebben.
Behalve grote verliezen aan beide kanten leverde de Slag van Lafelt weinig op. Het einddoel was de inname van Maastricht, maar dat is uiteindelijk nooit gelukt. Nog geen jaar later werd het Verdrag van Aken ondertekend en bleef alles bij het oude. Of toch niet? De hoge oorlogsbelastingen ruïneerden de Franse bevolking. Het daaruit groeiende ongenoegen werd enkele tientallen jaren later één van de aanleidingen voor de Franse Revolutie ...
Het klinkt allemaal erg bevreemdend als je nu door deze steriele landbouwstreek loopt waar niets beweegt of kwettert en een loodzware hitte de lucht boven de betonwegen doet zinderen.
Eenmaal Lafelt voorbij gaat het richting de baan Tongeren - Maastricht. Net voor de drukke verkeersweg slaan we een parallel lopend wegje in dat ons rustig tot bij het Albertkanaal en de brug in Vroenhoven brengt. Niets doet vermoeden dat we nu terug op de Romeinse Steenweg lopen die we al sinds Landen verschillende keren tegenkwamen op deze GR 128 route. De naam 'steenweg' klinkt ironisch want dit is zowat het eerste stuk onverharde weg dat we bewandelen sinds we in Grote Spouwen vertrokken zijn.
Aan de brug in Vroenhoven komen we op bekend terrein. Aan de overkant ontmoet de GR 128 de bekende GR 5 route en beide lopen 5 km. samen verder tot op de Sint-Pietersberg bij Maastricht. Zie de wandeling Veldwezelt - Wonck (GR 5). We lopen voor het eerst op de GR 128 Nederland in. Vanaf nu zal de route een tijdlang flirten met de Belgisch - Nederlandse grens om dan bij het Drielandenpunt Duitsland in te lopen. Eindpunt Aken komt langzaam maar zeker dichterbij.
Meteen begint het landschap drastisch te veranderen. We zijn in de heuvelende mergelstreek beland en stijgen langzaam tot bij de bekende Apostelhoeve waarna de Jekervallei en de Sint-Pietersberg zich als een mooie vakantiepostkaart aan ons presenteren.
Boven op de Sint-Pietersberg nemen we terug afscheid van het stukje GR 5 dat we sinds Vroenhoven volgden. De GR 5 route loopt hier naar rechts richting Kanne - Visé - Luik om zo nog bijna een paar duizend kilometer verder te eindigen in Nice.
Op dit punt staat ook het monumentje dat het einde van Nederlands bekendste GR route - het Pieterpad (LAW 9) - aanduidt. Ons traject volgt nu een klein stukje Pieterpad tot in het centrum van Maastricht. Dit zijn onze eerste stappen op dit pad dat in Nederland zowat uitgegroeid is tot een nationale sport. Als Nederlander moet je het Pieterpad minstens één keer in je leven gestapt hebben, het Pieterpad gezien hebben, en dan pas mag je verpieteren. De Pieterpad-gekte gaat zover dat het pad onlangs nog uitgeroepen is tot Nederlands' belangrijkste natuurwaarde.
Als Belgen voelen we die morele verplichting echter niet en kunnen we zonder verdere gewetensbezwaren bij de Sint-Servaasbrug overstappen op het Krijtlandpad (Streekpad 7) dat gedurende zo'n 18 km. samenloopt met onze GR 128 route.
De rest van onze tocht volgt nu in essentie de Maas stroomopwaarts richting Eijsden.
We passeren het door 'contemporary architecture' kenners veelbesproken 'nieuwe' Maastricht. Wat zo verschillend is van gelijkaardige nieuwe stadsprojecten in andere steden ontgaat ons volkomen, maar dat zal wel met ons barbarisme terzake te maken hebben.
Eenmaal buiten de gebouwen lopen we zoveel mogelijk verder langs de Maasoever door het Natuurpark Kleine Weerd. Aan de overkant van de stroom vallen ons vooral de witgele vlekken in de heuvelwanden op. Met een beetje verbeelding lijken het wel de krijtrotsen die we 600 km. eerder bij het beginpunt van de GR 128 zagen. Hier zijn het gewoon door afgravingen voor de cementindustrie zichtbaar geworden mergelstroken. Samen met die rotsstroken zie je trouwens ook heel wat industriegebouwen. Het zijn zichten die je meer in Wallonië zou verwachten.
Heimwee? Nee hoor, morgen stappen we verder ... de Voerstreek in.
| < Prev | Next > |
|---|
Het is inderdaad te warm geweest om te stappen de laatste tijd. Dit weekend was het al wat beter, toch in West-Vlaanderen. Blijkbaar was het in het verre Limburg toch nog heet.