Intro:
Lang hebben we niet getwijfeld. Deze wandeling krijgt onmiddellijk een plaatsje bij de 'favorieten'.
De weg daalt, stijgt en kronkelt door een erg mooie streek waar zelfs onverharde paden nog geen zeldzaamheid zijn.
Tot bij Tongeren is dit nog altijd de fruitstreek, maar vergeleken met de vorige wandeling op dit GR 128 traject zijn de boomgaarden niet meer alles overheersend. Ze worden afgewisseld met bos, akkers, weiden, en dat onder het al van verre toeziend oog van de basiliek van Tongeren.
Heen en terug:
We sporen van Antwerpen naar Hasselt. In Hasselt stappen we bus 38 op (richting Heers) tot aan het Rusthuis van Borgloon. Vandaar ging het met een belbus naar halte Voortkapel in Voort. Toch een reisje van 2,5 uren ... Het laatste stukje verliep echter uiterst comfortabel. Waarschijnlijk omdat er geen andere reizigers reserveerden voor de belbus op deze zondag werden we gewoon opgepikt door een privé-taxi die ons rechtstreeks naar de eindbestemming bracht. Dat komt de Lijn wellicht voordeliger uit dan een bus en een chauffeur op te trommelen. Ons hoor je niet klagen, een taxi waar je enkel je lijnabonnement moet tonen ...
Terugkeren deden we met bus 10 vanaf de halte op de weg Tongeren - Bilzen bij Riksingen. De rit tot het station van Tongeren duurt amper 10 minuten. Op zondag passeert er evenwel maar om de paar uren een bus. In de week en op zaterdag ligt de frequentie wel een stuk hoger. In Tongeren namen we een trein die ons rechtstreeks naar Antwerpen-Centraal terugbracht.
De wandeling:
Volgens de topogids is dit een wandeling van 22,6 km. De werkelijke afstand bedraagt echter 19,5 km. Vooral de afstand tussen kilometerpunten 53 en 54 is nogal overschat in de topogids ...
Van in Voort stappen we nog enkele kilometers verder langs de Romeinse heirbaan. Vergeleken met het gedeelte dat we tijdens de vorige wandeletappe al over deze weg stapten is dit stuk heel wat afwisselender. De weg is helemaal niet meer zo kaarsrecht (de Romeinen kenden toch 
ook al wijn?), het reliëf - vooral met de Bollenberg - is geaccidenteerder, en je ziet niet uitsluitend boomgaarden. Alhoewel mooier kwamen we op dit gedeelte veel minder fietsers tegen dan op het vorige. Eigenaardig, want vorige keer wandelden we in de week, en nu was het een vrije zondag met mooi weer ... Dat zal wel te maken hebben met het einde van de bloesemtijd, en met de moeilijkheidsgraad van de hellingen. In alle geval bravo! aan de weinigen die zich toch niet lieten ontmoedigen.
Klik op de foto voor meer op Picasa
Bij Groot-Loon nemen we (voorlopig) afscheid van de heirbaan na heel in de verte een eerste blik opgevangen te hebben van de basiliek van Tongeren. Het valt op dat die toren van op tal van wegen die naar Tongeren leiden al van ver zichtbaar is.
We steken de steenweg Tongeren - Sint-Truiden over en lopen in de richting van Haren, het laatste dorpje dat nog bij het vroegere graafschap Borgloon hoort. De GR 128 volgt hier prachtige paden, soms zelfs maar een voetspoor breed. Met de lente zijn ook de netels volop aan het groeien, en met afgeritste broeken hebben we dat aan den lijve ondervonden. Prikkels genoeg om vlug door te stappen.
Haren heeft een merkwaardig klein kerkje, alleen jammer dat in onze contreien kerken (bijna) nooit toegankelijk zijn. Nu ja, de kerk staat niet bepaald bekend als een open huis, waarom zouden hun gebouwen dan toegankelijk zijn?
Voorbij Haren blijft de GR 128 op hetzelfde elan verdergaan. Mooie paden, af en toe een venijnig hellingetje, prachtige zichten. De streek mag er zijn. Zo komen we bij Piringen en wat verder vinden we de Romeinse Heirbaan terug. Op dat punt staat er een kapel, en toen we die naderden vielen ons in de stilte plots stemmen op. In de kleine kapel hadden zich enkele mensen verzameld en die waren ijverig rozenkransen aan het bidden. Ondanks het goede weer maakten ze zelfs geen gebruik van de banken buiten de kapel. Alleszins een bevreemdend tafereeltje ...
We lopen nu af op de tuinbouwschool van Tongeren, en net daar voorbij komen we bij de Beukenberg.
Berg is hier een erg misleidend woord. De Beukenberg is een anderhalve kilometer lange smalle berm die grotendeels door de Romeinen aangelegd werd als onderdeel van een aquaduct dat Tongeren (toen nog Atuatica Tungrorum geheten) van water moest voorzien. Nu is het een mooi dicht begroeid wandelpad dat ons bijna tot tegen de rand van Tongeren brengt. Links bevindt zich het beboste gedeelte van het domein van het kasteel Betho. Het kasteel zelf wordt van op de Beukenberg slechts op één plaats zichtbaar, maar het zicht vanuit de hoogte en door de takken is beslist de moeite waard. Het is ook een totaal ander zicht dan wat je verder op de wandeling te zien krijgt. Het kasteel zie je dan vanuit de velden, en dan pas wordt het duidelijk dat het eigenlijk om een enorm vierkantshoeve complex gaat. Bepaald indrukwekkend.
Uiteindelijk staan we op het punt waar een stadsvariant zich afsplitst van de GR 128 route. De keuze welke route te volgen is niet makkelijk.
De variant voert langs de mooiste plekjes van onze 'oudste' stad en loopt dan langs de mooi glooiende heuvels van Berg naar 's Herenelderen.
De eigenlijke GR 128 loopt in een wijde bocht eerst oostelijk en dan ten noorden van de stad naar 's Herenelderen.
Beide routes zijn beslist de moeite waard. Ideaal zou zijn ze te combineren tot een luswandeling. Alleszins een aanrader voor wie de streek helemaal niet kent.
In Riksingen eindigt onze wandeletappe.
| < Prev | Next > |
|---|
