Intro:
Je zou het de Gete Tocht kunnen noemen. Gete is hier geen Westvlaams woord, maar de naam van een riviertje. Zowel de Kleine als de Grote Gete komen tijdens deze trip aan bod, en tussen de twee rivieren in wordt over een hogergelegen plateau van de één naar de ander gestapt.
De wandeling is op zijn best als het door de beemdenlandschappen rond de Getes gaat. Daarbuiten krijg je heel wat beton onder de voeten, en de dorpen en gehuchten die je doorstapt stellen niet veel voor.
Maar je hoort ons niet klagen. We waren al blij dat we het een dagje droog hielden.
Heen en terug:
Je kunt de wandeling doen met een retourticket Tienen. We gebruikten daarvoor de laatste goedkope Kruitvat tickets die we nog liggen hadden.
In december en januari pakt de NMBS weer uit met zijn Shoppingtickets. 9 Euro voor een retourticket naar om het even welke Belgische stad. Wel enkel geldig in het weekend, behalve in de eindejaarsvakantie alle dagen.
Vanuit Tienen ging het met TEC bus 339 (richting Hannut) naar Opheylissem. De rit duurt ongeveer een halfuur.
In Drieslinter namen we bus 22 naar Tienen.
De wandeling:
Wegens het late tijdstip waarop we ter plaatste konden raken (pas na de middag) kozen we voor een eerder korte wandeling.
Het toeval hielp ons een handje om de trip zelfs nog korter te maken. We vroegen de buschauffeur ons te verwittigen als we in Opheylissem waren. Waarschijnlijk heeft de man ons niet goed begrepen en deed hij teken toen we in Neerheylissem aangekomen waren. We zijn nietsvermoedend uitgestapt en na wat ronddraaien kwamen we tot de conclusie dat dit toch niet Opheylissem was. De bus was intussen allang weg ...
We hadden nog anderhalve kilometer langs de baan naar Opheylissem kunnen stappen om het GR 128 traject op te pikken waar we het vorige keer verlieten, maar gezien het late uur konden we ons niet al te veel tijdverlies veroorloven. We hebben geleerd niet meer bij donker buiten te lopen (alle excuses zijn goed).
Daardoor misten we niet alleen 2,6 km. van het voorziene traject, maar ook en vooral een bezoek aan het provinciedomein met de voormalige abdij van Opheylissem. Aan de foto's te oordelen moet het daar de moeite waard zijn.
(klik op de foto voor meer foto's bij Picasa)
We vertrokken dus bij de 12de-eeuwse Sint-Sulpitiuskerk in Neerheylissem die eveneens op de GR 128 route ligt. We bevinden ons hier nog altijd in het Franstalige landsgedeelte, alhoewel de dorpsnamen erg Vlaams klinken. De verfransing schijnt hier pas in de 18de eeuw ingezet te zijn, en dat onder invloed van de abdij die we net misten. De abdij hing af van Floreffe en de abten waren bijgevolg franstalig. De eerste Franstalige kerkdiensten in Neerheylissem worden vermeld in 1742.
De wandeling tot bij de spoorweg in Ezemaal is absoluut niet interessant. Bovendien was het enige stukje dat toch nog wat had kunnen worden afgesloten. Op een bepaald moment moest het tot bij de Kleine Gete gaan, maar omwille van werken was dit traject bij speciale politieverordening verboden gebied, zelfs voor wandelaars. De werken zouden eind december (2009?) beëindigd zijn. Er restte ons niets anders dan rechtdoor de autoweg te volgen. Op die manier stapten we terug Vlaanderen binnen. Het korte uitstapje naar Wallonië is voorbij.
We stappen de spoorweg onderdoor en daar kunnen we dan voor het eerst de beemden instappen om de Kleine Gete te volgen tot in het centrum van Ezemaal. We bevinden ons nu op het grondgebied van het stadje Landen.
Ook hier valt niets te beleven en dus gaat het verder over een bijna kaarsrechte betonweg door de velden naar Eliksem.
Eliksem heeft zijn Koningsmolen, een watermolen die al in de 14de eeuw bestond. Dat levert een mooi fotootje op, maar voor de rest is het ook hier doods en verlaten. Misschien heeft het weer ermee te maken. De opklaringen die we in het begin van de namiddag zagen worden verdrongen door een dreigend donkergrijs wolkendek. Soms geeft een kleine opening mooie lichtinvallen, maar de sfeer blijft gans de tijd overwegend somber.
We stijgen nu het Gete dal uit en komen (alweer op betonwegen) op een plateau. Wijdse zichten over een uitgestrekt landbouwgebied. Naast de suikerbietteelt zien we voor het eerst velden met fruitcultuur. We naderen de Haspengouwse fruitstreek. De meesten zullen ons gek verklaren dat we deze wandelingen niet voor de lentetijd reserveren wanneer de fruitbloesems alles veranderen in een sprookjeslandschap. Maar dat zijn maar een paar weken per jaar, en je kunt niet overal tegelijk zijn ...
Niet ver voor de baan Tienen - St-Truiden kruisen we de Romeinse Steenweg, ook al een betonweg die zich redelijk rechtlijnig door de velden richting Tongeren uitrolt. Met een beetje verbeelding zie je hier de Romeinse legioenen langs marcheren. Nu zien we enkel een straatnaambord met daarop Oude Tiense Weg.
We kruisen de N3 bij het gehucht De Hek dat deel uitmaakt van Overhespen, op zijn beurt een deelgemeente van Linter. Nog altijd over beton gaat het verder de velden in tot bij de Kapellekensboom. Een kastanjeboom, een paar sparretjes, een bankje en wat plastic bloemen samen met een brandende kaars geven plots iets menselijks aan deze verlaten plaats. We eten onze boterhammetjes onder het beschermend oog van Maria.
Het gaat nog een kilometer licht dalend verder naar Wommersom. We worden verwelkomd door drogende was boven grazende schapen. In het dorpscentrum hier en daar een gestationeerde auto met draaiende motor. Achter de school een stampvol parkeerplein. De school lijkt bijna uit te zijn, de kinderen kunnen zo de auto instappen ... Ik voel Maria knipogen van onder haar kastanjeboom.
We beginnen aan de laatste vijf kilometer van deze wandeling. Vanuit Wommersom komen we al vlug bij de Grote Gete en deze blijven we gezelschap houden tot helemaal in Drieslinter. Net zoals eerder langs de Kleine Gete komen we terecht in een beemdenlandschap. De paden zijn hier bovendien nog heerlijk onverhard. Ondertussen begint het al goed te schemeren.
Bijna een uur te vroeg voor de bus die we planden te nemen vanuit Drieslinter staan we aan de kerk. Volgens de uurregeling zou de vorige bus net gepasseerd zijn. Het enige café dat hier te bespeuren valt is gesloten. We installeerden ons al op het bankje voor de kerk, verwisselden onze beslijkte wandelboots, en bereidden ons voor op nog 45 minuten wachttijd in de kille avondlucht. Plots komt daar met meer dan 15 min. vertraging bus 22 de hoek om. Gelukkig moest iemand uitstappen aan deze halte, want we bevonden ons aan de verkeerde kant van de weg en meer dan 50 m. van de halte. Gek hoe je dan ineens heel hard kunt lopen ...| < Prev | Next > |
|---|
