Lumaj wandelt

Intro:

Van Haacht richting Leuven stappen, het is niet meteen de meest enthousiasmerende omschrijving voor een wandeling. Maar als je tussen die twee plaatsen de GR 128 tekens volgt, dan kijk je al helemaal anders aan tegen deze mooie streek.
Deze wandeling markeert ook het einde van de vlakke streken die we tijdens de vorige etappes op deze GR doorkruisten. De eerste ijzerzandsteenheuvels bezorgen je meteen al een paar stevige kuitenbijters, maar ze worden wel beloond met een prachtig panoramisch uitzicht over Leuven en omgeving.

Heen en terug

Haacht bereik je makkelijk per trein vanuit Leuven of Mechelen. Reken 10 à 15 min. voor de rit. Vanaf het station van Haacht moet je nog een kilometer stappen richting Haacht langs de steenweg vooraleer je net voor het rondpunt de GR tekens tegenkomt die je rechts begint te volgen.
Vanuit de abdij van Vlierbeek moet je vanaf de ingangspoort rechtdoor nog ongeveer 400 m. stappen naar het Gemeenteplein van Kessel-Lo waar om de 15 min. bussen je naar het station van Leuven brengen. De rit duurt hooguit 10 min.

De wandeling

Klik op de foto voor meer foto's op Picasa

De 2,5 km tussen het startpunt van deze wandeletappe en Wespelaar moet je als weinig inspirerend opwarmertje beschouwen. Wespelaar doet bij ons 2 belletjes rinkelen. Jaren geleden kwam ik er jaarlijks het onvolprezen gratis Swing Festival (overwegend blues) bijwonen. Tot mijn verrassing bestaat het festival nog altijd. Een idee voor een paar nostalgische dagen in augustus? En Wespelaar staat ook synoniem met het de Spoelbergh domein, het privé optrekje van één van de grotere aandeelhouders van de AB Inbev groep.
Vanaf Wespelaar begin je een nog verrassend landelijke streek te ontdekken. Wakkerzeel is één van die zeldzame sluimerende dorpjes waar zelfs de kasseikoppen koppig weigeren opgebroken te worden. Aan het kerkpleintje vind je taverne ‘t Schuurke met een gezellig tuinterras, erg populair in de streek en bekend bij wandelaars en fietsers als een welgekomen stopplaats. Ze gaan wel maar open om 11.30 u.
Vroeger was Wakkerzeel bekend als bedevaartoord voor Sint-Hubertus. Hij werd ingeroepen om lastige kinderen van hun ‘razernij’ te bevrijden en tegen hondsdolheid. Met een zogenaamde St-Hubertussleutel werden de dieren met een ijzeren hoorntje een merk op de kop gebrand. Of dat ook met de kinderen zo ging … ik hoop van niet. In alle geval hebben ze tegenwoordig ADHD pilletjes voor kinderen die niet stil voor de TV willen blijven zitten.

Vanaf Wakkerzeel gaat het richting Rotselaar, en ook hier vindt de GR 128 nog voldoende onverharde grind- en graspaden die je door het laaggelegen beemdengebied leiden. De nabijheid van de Dijle laat zich raden, maar de rivier zelf krijgen we hier niet te zien. Tenslotte komen we uit op de weg Rotselaar – Wijgmaal. We stappen een eindje langs deze verkeersweg en passeren het WO I monument dat de 300 Belgische soldaten herdenkt die hier sneuvelden bij de Slag van de Molen in 1914. Arme stakkers, hun heldenmoed haalde weinig uit tegen de geoliede Duitse oorlogsmachine die toen in alle geweld ons landje binnen de kortste keren onder de voet liep.

Het traject loopt niet door tot het centrum van Rotselaar, maar slaat bij de Molen (waar de Dijle overgestoken wordt)af richting Putkapel. Ook dit is een heerlijk rustig stukje wandelweg door gemengd landbouw- en bosgebied. Hier komen we wel langs een stukje Dijle (met zelfs kayakkers) en lopen dan door de velden tot bij de drukke steenweg Leuven – Aarschot in Putkapel. Dit is meteen de tweede gelegenheid om een drankstop in te lassen. In de verte zien we ondertussen al de ‘bergen’ liggen die een einde zullen maken aan onze vlakke wandelingen op de GR 128. Deze ijzerzandsteenheuvels vormen het begin van het heuvelende Hageland. Tot het eindpunt van de GR 128 in Aken zal het parcours niet meer vlak worden.
Wij stappen verder en lopen onder de spoorweg Leuven – Aarschot door, dan via een brug over de A2 (E314), om zo door het Gasthuisbos op het grondgebied van Holsbeek te belanden.

De weg begint nu zichtbaar te stijgen en voor we het weten klauteren we door een donker beboste holle weg naar boven. Een wandelpaal geeft aan dat ook de streek GR’s Hageland en Dijleland ons nu gezelschap houden. Wat volgt is een afwisselend dalend en stijgend wandelparcours. Het onverharde Zounk pad brengt ons puffend boven op de Attenhovenberg en we stappen nu door het St-Gertrudisbos naar het Kesselberg natuurgebied.

Op de top van de Kesselberg staan we op een open grasweide en ontvouwt zich een weids panorama op de stad Leuven en de Dijlevallei. De natuur houdt niet op te verrassen. Na al die vlakke wandeletappes zijn we plots in een totaal andere wereld aanbeland. Als we de afdaling naar het Kesseldal inzetten merken we dat de ‘berg’ hier echt Ardens oogt. Oude groeves hebben rotsachtige structuren uitgehouwen in de roestbruine zandsteen. Mooi aangelegde trapjes voeren je langs de helling naar beneden.

Bij het Provinciaal Recreatiedomein van Kessel-Lo is er een GR splitsing. Of je kiest voor de stadsvariant die door het centrum van Leuven voert, of je kiest voor het eigenlijke GR 128 traject dat in een wijde boog via Linden en Bovenlo naar de Abdij van het Park loopt. Leuven is voor ons een bekende plaats en op zomerwarme zaterdag zijn we niet geneigd om de stadsdrukte op te zoeken. De beslissing is dus snel genomen: we volgen het echte GR 128 pad nog even verder en lopen tot bij de Noorderpoort van de Abdij van Vlierbeek.

Na bijna 20 km. stappen installeren we ons op het terras op het binnenplein van dit rustige abdijcomplex. Het geheel dateert al van 1127 en werd gesticht door de Benedictijnen van Affligem. In de 16de eeuw werd de abdij compleet verwoest door de troepen van Willem van Oranje. Het duurde tot de 18de eeuw voor de kerk en het ambtsgebouw terug opgebouwd werden. Lang duurde de heropleving niet want al tegen het einde van diezelfde eeuw werd de abdij onder druk van de Franse bezetter opgeheven. Later is dit dan de parochiekerk van Vlierbeek geworden en hebben de andere gebouwen allerlei nieuwe bestemmingen gekregen: je vindt hier een schooltje, een café en de huisjes zijn bewoond.
Het is een stemmige plaats die uitnodigt tot comtemplatieve bezigheden over de rand van enkele glazen blond schuimend bier. Meer moet dat niet zijn …