Lumaj wandelt

Intro:

Een wandeling langs de noordrand van Vlaams-Brabant met een kort zijstapje in de provincie Antwerpen. Een drukbevolkt gebied met overal uitwaaierende wijken. Tussendoor nog mooie landschapspareltjes, maar een echte aanrader kun je deze etappe op de GR 128 toch moeilijk noemen.
De unieke ‘Primus met gist’ die je aan het einde van deze wandeltocht te wachten staat maakt wel veel goed …

Heen en terug

We namen een retourticket met heenreis naar Eppegem en terugreis vanuit Haacht. Beide spoorstationnetjes zijn te bereiken met lokale treinen vanuit Mechelen. Ideaal dus om eventueel je wagen daar te parkeren.
In Eppegem stap je vanuit het stationnetje meteen de GR route op, da’s makkelijk.
In Haacht verlaat je de GR route op het punt waar je de Haachtse Steenweg (Haacht – Kampenhout) kruist. Je moet die drukke steenweg dan nog 1,5 km naar rechts volgen om bij het station van Haacht te komen. Je zou ook nog een 3 km kunnen verder wandelen tot in Wespelaar. Ook daar is een stationnetje vanwaar je even makkelijk in Mechelen komt. De GR route passeert er dichter bij het station dan in Haacht.

De wandeling

• Eppegem, het klinkt als een plaatsnaam die je eerder in West-Vlaanderen dan in Vlaams-Brabant zou situeren. De vele ‘e’ klanken laten zich lekker vettig plat van diep in de keel uitspuwen terwijl de ‘g’ dan weer diep in de keel mag blijven steken. ‘Eppegem? En ‘k zoen’t behot nie weetn … ‘.
  Maar de ‘gem’ plaatsen zijn geen patent van West- of Oost-Vlaanderen. ’Gem’ komt ook hier van ‘heim’ (huis). Al in 966 wordt de plaats vermeld als Ippingohaim, Huis van Ippe. In de Middeleeuwen evolueerde die Frankische plaatsnaam tot Eppeghem en sinds 1945 is Eppegem de officiële schrijfwijze van deze deelgemeente van Zemst.
• De tocht voert je van Eppegem langs Weerde, Elewijt en Hofstade richting Schiplaken waar je het kanaal Mechelen – Leuven oversteekt. Behalve Schiplaken zijn dit allemaal deelgemeenten van hetzelfde Zemst. Veel bebouwing op dit traject, maar toch ook enkele mooie uitschieters zoals het Rubenskasteel tussen Eppegem en Elewijt, en het BLOSO domein van Hofstade.

Klik op de foto voor meer foto's via Picasa

• Het Rubenskasteel verwijst uiteraard naar onze beroemde stadsgenoot Pieter Paul. Hij kocht ooit dit kasteeloptrekje om er de zomers van zijn vijf laatste levensjaren te slijten. Ook toen was het al bon ton om in de zomer de duffe hete stadslucht te ontvluchten en zijn dagen feestend en genietend door te brengen op het platteland. Samen met zijn 38 jaar jongere tweede vrouw Helena Fourment en beroemde vrienden zoals Van Dyck, Jordaens en Teniers zal hier menige barbecue tot in de late uurtjes natjes uitgelopen zijn. Er zijn minder aangename manieren om je laatste levensjaren door te brengen.

• Het BLOSO domein Hofstade daarentegen bouwde in de loop der jaren de trieste reputatie van ‘armemensenstrand’ op. Ook dit is een plaats waar in de zomer stadsmensen verfrissing komen zoeken, in dit geval vele Brusselaars voor wie dit één van de enige recreatieve zwemvijvers in de wijde omgeving is. Tegenwoordig meent de Bange Blanke Man deze plaats zelfs als Zwart of Bruin Strand te moeten aanduiden … Zelf trekt hij dan naar Turkije of Marokko om zich daar in witte enclaves zorgvuldig af te schermen voor het Zwarte of Bruine Gevaar. De wereld op zijn kop.
• Het kanaal van Leuven naar de Rupel hebben we al ontmoet op de GR 12 (zie het verslag Mechelen – Grimbergen). De GR 128 kruist nu ditzelfde kanaal bij de brug van Schiplaken. De Leuvense Vaart dateert uit de 18de eeuw en kwam er volledig onder impuls van de stad Leuven. Ze wilden daar af van de ongemakkelijk kronkelende Dijle als transportweg naar Mechelen. In Mechelen zagen ze dat echter niet zitten want ze vreesden Leuven als een economische concurrent. Het was dan ook Leuven dat volledig opdraaide voor de kosten van aanleg, uitbating en onderhoud van het kanaal. Dat het diep zat bewijst het feit dat dit zo bleef tot in 1972 … Ondertussen wordt het kanaal nog maar weinig gebruikt voor vrachtvervoer. Het laat slechts schepen tot 600 ton toe. Ook de sinds 1998 in Leuven aangelegde yachthaven (geniaal idee: een yachthaven vanwaaruit je enkel naar Mechelen kunt varen waardoor er dan ook slechts een handvol weinig gebruikte bootjes liggen) haalde weinig uit om nieuwe impulsen te geven aan het gebruik van dit kanaal.

• Via Hever komen we bij de Dijle die hier meteen een stukje provinciegrens vormt tussen Vlaams-Brabant en Antwerpen. Met zijn vele bochten en oude afgesneden meanders staat de Dijle altijd garant voor mooie landschappen en pittoreske plekjes. Er is zelfs een nieuwe streek-GR rond uitgezet: de Dijleland route. Vanaf het punt waar de GR 128 bij de Dijle komt lopen beide routes samen tot rond Leuven. Het kleine stukje rivier dat we volgen tot bij de brug in Rijmenam is alleszins de moeite waard.
• Bij Rijmenam (mooie dorpskern als je even de brug oversteekt) verlaten we de Dijle en gaat het door de beemdenlandschappen op het grondgebied van Boortmeerbeek richting Haacht. Waar onze route de Haachtse Steenweg kruist zetten wij een punt achter deze GR 128 etappe en stappen richting het station van Haacht. We kwamen er net op tijd aan om de trein naar Mechelen op te stappen. Wie moet wachten kan beslissen nog een paar honderd meter door te lopen tot bij de taverne Brouwershof recht tegenover de ingang van de brouwerij van Haacht. Dit is de enige plaats waar je de nog ongefilterde pils rechtstreeks uit de lagertanks van de brouwerij kunt proeven (of doordrinken). Het bier – Primus met gist – is niet in de handel verkrijgbaar wegens de beperkte houdbaarheid, maar de volle smeuiige smaak is een streling voor de biersmaakpapillen. Bierliefhebbers zullen zich dit ommetje dan ook niet beklagen.