Lumaj wandelt

Intro:

It's been a while, and 2011 has become a year of the past ... but we still owe you a report on our last GR hike of 2011.

On a much too short winterday we traveled to Dinant by train. There we started by first following the valley of the Meuse. Then we continued through the Lesse valley, to end up at the little train station of Gendron-Celles. After almost 24 km., some five solid slopes, way too many rests and stops, and lots of gliding on muddy paths, we arrived fully in the dark at our destination. In short, a wonderful hike that we really enjoyed!

For us this will always be one of the GR classics in Wallonia. And all you have to do to get there is take the train.

A translation of the remainder of this article is not planned.

Heen en terug:

Met de trein naar Dinant. Vanaf het station is het maar een kilometertje stappen tot het startpunt van deze etappe. De aanlooproute is op de kaart aangeduid.

Op het eindpunt van de wandeling ligt het stationnetje van Gendron-Celles. Dit is de lijn Libramont - Dinant. Er passeren bijna ieder uur treinen zodat je makkelijk terug in Dinant raakt.

De wandeling:

Veel zon kregen we niet te zien in november - december 2011, maar af en toe viel er wel eens een droog dagje te rapen. We kozen er zo eentje uit om naar Dinant te sporen, om vandaar onze tocht langs de GR 126 verder te zetten. Het wandeltraject van Dinant tot Gendron-Celles is geen onbekende voor ons. Vroeger liepen we al verschillende (niet-GR) tochten in de streek, en we merkten toen al dat ze hun inspiratie meestal bij de GR routes halen. Op die manier wisten we tenminste dat dit GR 126 traject meer dan de moeite waard zou zijn.

(Klik op de foto voor de volledige reeks op Picasa)

We verlaten Dinant langs de N936 en klimmen tot boven bij de Citadel. Meteen hebben we ons eerste pittige klimmetje van de dag achter de rug. Het pad loopt nu hoog boven Dinant en volgt de rand van de steile hellingen die boven de stad uit torenen. We passeren de Tour de Mondort waar ook de kabellift uitkomt waarmee de meeste toeristen de Citadel bereiken. 't Zijn maar zotten en GR stappers die te voet naar boven gaan.
We vervolgen onze weg. Een verre politie- of ambulancesirene verraadt de aanwezigheid van de stad. We komen bij een uitzichtpunt en vragen ons af waarvoor al dat misbaar moest dienen. Alles lijkt vredig en toch moet er iets misgegaan zijn in dat ministadje ver onder ons.
De stad ligt al vlug helemaal achter ons en over het open plateau lopen we op het gehucht Herbuchenne af. Een statige boerderij en nog een klimmetje later staan we bij het Copernic observatorium. Wat later dalen we langs een zigzaggend pad af naar de N94 en staan we terug beneden aan de Maas bij de beroemde Bayard rots.

Het wandelpad langs de Maas voert ons stroomopwaarts naar Anseremme, de plaats waar in de zomermaanden de Lesse zijn kajakkers uitspuwt in de Maas. Velen nemen hier de trein om zich naar Gendron-Celles of Houyet te begeven waar ze hun kajaktocht zullen aanvatten. Maar nu is alles rustig. De kajaks doen hun winterslaap , hopend dat de Lesse zich voldoende herstelt om tegen Pasen opnieuw overrompeld te worden door hordes enthousiaste recreanten. Als kajakker zie je de Lesse vallei vanop het water, als wandelaar krijg je de kans om het eens van bovenuit te bekijken, en vooral om ook eens stil te staan bij alle boeiende natuur- en cultuurverschijnselen die je langs deze rivier kunt ontdekken. Maar eerst gaan we nog een stukje Maasvallei ontdekken.

We blijven het pad langs de Maas volgen en passeren de gebouwen van de 15de eeuwse priorij en kerk die vroeger behoorden tot de abdij van Saint-Hubert. Aan de overkant van de stroom spiegelt de indrukwekkende Moniat rots zich in het water. Nog een jachthaventje en wat bebouwing verder duiken we de smalle bosstrook in die de alsmaar hoger wordende rotswanden scheidt van de Maas. Bij de oude steengroeven van het synclinaal van Freyr zie je prachtige getuigenissen van de natuurkrachten die deze rotslagen in alle richtingen geplooid hebben. Aan de overkant ligt het kasteel van Freyr met zijn Franse terrastuinen te pronken. Een mooi zicht voor de klimmers die de gelijknamige rotsen massaal opklauteren in warmere tijden.

Ook wij beginnen aan een stevige klauterpartij, maar dan langs een zigzaggend pad dat ons tot vlak bij de klimmersparking langs de Chaussée des Alpinistes (N95) brengt. We lopen naar het uitzichtpunt boven op de rotsen. Een prima picknickplaats. In de zomer duiken hier geregeld hoofden op vanuit de afgrond, meestal begeleid door het nodige metaalgekletter. Ook nu horen we dat er klimmers bezig zijn, maar ze laten zich niet zien tot we via een nog steiler pad terug de helling afdalen naar de Maas. Een drietal klimmers hebben het rijk voor zich alleen en hangen onvervaard ergens halfweg tegen de rotswand.
We laten ze netjes hangen en vervolgen ons pad door de weides die nu het uitzicht van de breder wordende vallei bepalen. Ergens tussen de beboste hellingen verstopt zich het Colébi ravijn. Het is een uniek natuurgebied dat ondertussen al jaren afgesloten is omdat het dreigde onder de voet gelopen te worden door de alsmaar talrijker opdagende bezoekers. Zelf maakten we daar ook ooit deel van uit ... een bijzondere ervaring, maar net daardoor begrijpen we dat het onvermijdelijk was dat die beslissing er ooit moest komen.

Tijd nu om de Maasvallei te verlaten. Langs een beekvalleitje waarin de typische tongvarens welig opschieten stijgen we tot de rand van het plateau. Onze route neemt hier afscheid van de GR 125 (Tour de l'Entre-Sambre-et-Meuse) die zijn tocht zuidwaarts verder zet. GR 126 draait bruusk noordwaarts en volgt een tijdlang de valleirand zodat we nog een paar panoramische zichten op de rotsen van Freyr voorgeschoteld krijgen. Uiteindelijk nemen we afscheid van de Maasvallei en komen we bij de rand van het dorpje Falmignoul.

Door de velden brengt de tocht ons nu naar de Lesse vallei. Het is halfvier en we beseffen dat we nog maar goed halfweg zijn. We waren de tijd uit het oog verloren, maar het snel afnemende daglicht maakte ons duidelijk dat we het einde van deze tocht niet zouden halen voor het goed en wel donker was. Vooral beneden in de beboste gedeelten van de smalle Lesse vallei zal de duisternis vlug invallen. We beslissen er toch maar mee door te gaan, enerzijds omdat we het terrein min of meer kennen van vroeger en niet echt riskeren te verdwalen, maar anderzijds ook omdat er weinig kans is om voor Furfooz nog uit deze streek weg te raken met openbaar vervoer. We zien wel ...

We komen uit bij de Lesse tegenover het kasteel van Walzin. Nog net licht genoeg om een fotootje te nemen van deze populaire kantelplaats bij de kajakkers. Wat verder steken we via de spoorwegbrug de Lesse over, en dan begint weer een lange stijging naar het dorp Furfooz. We passeren de sierlijke rotsnaalden van Chaleux (ook een mooie picknickplaats, maar helaas niet deze keer) en komen uiteindelijk weer in wat opener terrein. We lopen het dorp snel door en dalen nu tot bij de ingang van het natuurpark van Furfooz. Wie nooit eerder deze site bezocht moet daar zeker eens wat tijd voor uittrekken. De overblijfselen van de Romeinse versterking, de door het water uitgesleten rotsboog, de afdaling langs de rotswand, de aanwezigheid van de ondergrondse Lesse, ... het is een boeiende en prachtige omgeving. Jammer genoeg krijgen we deze keer van dat alles niet veel meer te zien want het is ondertussen bijna pikkedonker geworden. We hebben nu al onze aandacht nodig om op het glibberige en rotsachtige paadje langs de Lesse niet onderuit te gaan. De rotsholen met ronkende namen zoals trou du Frontal en trou des Nutons laten we wijselijk links liggen omdat we toch niets meer zien.
Gelukkig wordt het pad wat verder terug breder en verlaten we de dichtbegroeide rand van de Lesse. De lichten van de N910 en van het stationnetje van Gendron-Celles duiden het eindpunt van deze wandeletappe aan.

Het is net geen zes uur, we kunnen dus rustig de tijd nemen om in de Auberge de la Lesse terug wat aan het licht te wennen en de energie op peil te brengen met een hartige hap. Rond acht uur staan we moederziel alleen op het schaars verlichte perronnetje te wachten op de trein die ons terugbrengt naar Antwerpen via Dinant, Namen en Brussel.
Gezien de korte winterdagen hebben we duidelijk de afstand en de moeilijkheidsgraad van deze wandeling onderschat ... Wie dezelfde route in de winter wil volgen kan er beter wat vroeger op de dag aan beginnen. Het is alleszins de moeite waard. Dit is een echte GR klassieker!